Categorie: overdenkingen

Inmiddels zijn we weer terug in Spanje. De laatste maand hebben we best veel slecht weer gezien (zelfs de Portugezen klaagden over het weer) met veel regen. Afgelopen week kwam er flinke storm op Portugal af en daarom zijn we vrij snel naar Spanje getrokken. Inmiddels staan we in natuurgebied Cabo de Gata, waar we als het goed is snel beter weer krijgen en kunnen gaan wandelen. Overigens merk je echt wel een verschil tussen Spanje en Portugal: het is net alsof je van het rustige platteland weer in het gesjeesde westen terechtkomt. Ook is iedereen hier een stuk rijker, dat zie je vooral aan de (vele) auto's op de weg. In Portugal, vooral in het midden, kun je echt soms een uur rijden zonder een andere auto te zien.

We hebben het slecht weer gebruikt omdat er veel geregeld moest worden:

• De wc van de camper lekte
• De accu’s van de camper gingen stuk
• Svenne had een nieuwe bril nodig. En moest 2 weken later worden opgehaald.
• Margreet moest naar de tandarts (uiteraard)
• Ik moest naar de huisarts en vervolgens een week wachten op een afspraak met de oogarts
• Ik ben twee dagen bezig geweest met belasting aangifte en bellen met de belastingdienst omdat een van ons niet meer in NL woont (maakt alles heel ingewikkeld)
• Via de oogarts kwam ik er achter dat ik in m'n linkeroog een prisma (astigmatisme) heb ontwikkeld. Bij goed weer gaat alles goed maar bij schemer en op schermen lezen zie ik dubbel. Uiteindelijk vooralsnog voor deze situaties helpt een bril gelukkig, maar die moest ook weer besteld en op gewacht worden (argh ik heb dus een bril nodig!).
• We kregen een lekke band die gefixt moest worden.

Omdat we alleen de camper hebben moet je je beseffen dat voor de kleinste dingen iedereen mee moet, even tussendoor zelf iets regelen is er dus niet bij. Je bent dus al gauw een dag(deel) kwijt om - inclusief uitzoeken hoe wat waar - dit te fixen. De tijd vloog dus.

Daarnaast hebben we onze tijd in shopping malls doorgebracht. Konden we kleding kopen, naar de kapper, kadootjes voor Eva-Lynn, noem maar op. In elk geval nam m'n groundhog day en het gevoel dat we nooit uit Albufeira wegkomen epische vormen aan 😉

Tussen de buien door stonden we nog op wat mooie plekken zoals bij Alvor - daar schrijf ik nog apart een kopje over.

Op het land bij Andy en Nikki

Ik ben heel blij dat we geen Facebook hebben maar helaas gaat de moderne tamtam soms via social media. Via mensen die wij zeer kort ontmoet hebben (en die dit meelezen, hallo Ciska en Marcel ) kregen we een Facebook bericht onder ogen van een gezin die wat mensen vroeg om langs te komen. Zij zitten in midden Portugal dus het was weer een paar uur rijden, maar we zijn op de uitnodiging ingegaan. We hebben daar zo'n 8 dagen gestaan op het land. Je kunt ze hier vinden op Instagram: @quinta.gaia .

Ook hebben we Eva-Lynns verjaardag gevierd. Ze was dolbij dat er mensen waren om het samen mee te vieren!

Nikki en Andy zitten net boven Castelo Branco, een plek waar veel Nederlanders naar toe gaan. Ze hebben vier kinderen, net iets jonger dan de onze, maar het spelen ging erg leuk. Spelen was wel pas na 1600 uur want de kinderen moesten gewoon naar de Portugese school. Ik heb begrepen dat dat uitzonderlijk is, omdat veel Nederlanders die naar Portugal gaan het systeem zo willen ontsnappen dat ze ze ook niet naar school doen. Nikki en Andi hebben een land met een boerderij-ruïne gekocht, off-grid en een tienjaren plan om het helemaal te ontwikkelen. Hiertoe is geld nodig en vertrekt Andy elke 2 weken voor 2 maanden naar Nederland. Best intens!

We hebben hier eens goed kunnen leren hoe het allemaal werkt in Portugal voor Nederlanders. Daarnaast hebben we meegewerkt op het terrein: pallets slopen, kippenschuur bouwen, palen in de grond, elektriciteit aanleggen en vooral: fikkie stoken want voor 1 april moest al het snoeiafval van het land. De kinderen hebben geholpen met de vuren, genoten van het buitenleven en de vele dieren (waaronder Henry de haan). Ons ritme was in de ochtend scholen, daarna werken en tussendoor gesprekken voeren.

We zijn nog vast komen te staan met de camper omdat het terrein door de regen nogal nat was.. helaas geen foto genomen (was best stressvol) maar met 2 krikken een schep en een lange plank zijn we er weer uit gekomen! Kostte een halve dag, maar ik had een behoorlijk euforisch gevoel na afloop 🙂 Weer iets gefixt!

We zijn Nikki en Andy heel dankbaar voor hun gastvrijheid! Ik zal bij de processen wat meer schrijven over wat dit met ons gedaan heeft. Hopelijk zien we elkaar weer.

Foto's: werken op het land, fikkie stoken en het land zelf.

Gelukkig was dit precies een weekje van goed weer!

Alvor en Porto Covo

Uiteraard hebben we ook nog wel wat mooie dingen gezien, maar niet veel. Alvor is een authentiek plaatsje in de Algarve, en Porto Covo hebben we aangedaan als tussenstop naar Nikki en Andy. Aan de westkust.

Alvor:

Porto Covo:

Processen - En nu verder?

Het plan was om nog langs verschillende jeugdzorg/timeout/gezinshuisplekken in het buitenland te gaan. Helaas is contact opnemen nog niet eenvoudig. Een ervan, Experanza, is in Spanje en mochten we langskomen maar follow-up contact hebben we nog niet. Ondanks dat we er nu in de buurt zitten. Anderen gaven aan geen interesse te hebben of om ons te informeren of reageren niet. Ineens zie je het verschil tussen mensen die openstaan (Hi Nikki en Andy) en de toch wat meer gesloten NL cultuur (kijk niet in mijn tuin). Hopelijk vinden we nog wat plekken want vooraf hadden we dit als reisdoel opgenomen om dit te onderzoeken. Ervaringen van hoe anderen dit doen zijn zonder eerdere gezinshuiservaring of emigratieervaring erg belangrijk voor ons.

Daarnaast begin ik serieuze tijdsdruk te voelen. Ook door de overheid die de belastingen op campers gaat verdubbelen per 1-1-2026. Eigenlijk moeten we dit voorjaar de camper verkopen om er niet teveel op te verliezen. Gunnen we Eva-Lynn groep 8? Ook dan moeten we daar nu wel over gaan nadenken. Ik kan m'n lijstje wel herhalen. Gelukkig zijn we dankzij de ervaring bij Nikki en ANdy wel een stukje verder in het proces.

Het is voor ons mogelijk om hypotheekvrij een behoorlijk stuk land of een huis in Portugal te kopen. Dan zit je niet bij de steden of in de Algarve en van Margreets inkomen in elk geval te eten en de maandelijkse uitgaven te dekken. De vraag is dan wel of we dat willen maar het idee om iets op te bouwen buiten de rat race in NL klinkt wel aantrekkelijk. Toch wil ik niet in Portugal op bijstandsniveau zitten dus dan blijft de vraag hoe je in binnenland-Portugal aan extra inkomsten gaat komen. We hebben wel ideeën: gezinshuis, iets verhuren, misschien in de niche van HB-dropouts of gezinnen uit NL gaan zitten (in Spanje bestaat zoiets geinitieerd vanuit Belgie, zij staan wel open voor contact maar pas na mei helaas, zie latent).

Een ander idee is om terug te keren en te gaan huren en onze overwaarde te investeren zodat we meer passief inkomen hebben. Als we iets vinden om te huren (ik sta wel 20 jaar ingeschreven bij Woningnet).

Of een combinatie van die dingen. Of toch terugkomen, weer gaan werken (maar dan minder), in een goedkoper huis wonen zodat we het wat relaxer en breder kunnen hebben. Ons primaire doel om weer in een ontspannen staat te komen is immers behaald! Maar we willen wel graag zo blijven! Ik zou het niet kunnen verkroppen als we door terugkeer weer in die rat race komen en bij een van de kids de issues waar ze nu van af is terug te zien keren - wat voor ouder ben je dan? Het is gewoon naar dat we elke keer weer op die inkomensvraag terugvallen.

In elk geval verwacht ik wel binnen 1-2 maanden in NL terug te zijn om de camper te verkopen. Of we dan ophouden met reizen weet ik niet, maar we moeten hard gaan broeden de komende tijd. Ook over waar we zonder camper verblijven moeten.

Het is al even geleden dat we wat geschreven hebben, dus het is de hoogste tijd. Dit komt ook omdat we ziek waren. In het vliegtuig terug vanaf Thailand werd er veel gehoest dus ik zag de bui al hangen, en inderdaad: we werden ziek. Althans, Margreet, Mads en ik. Ik ruik / proef niet veel meer dus ik denk dat ik wel weet wat we hadden... inmiddels weer opgeknapt en weer twee weken terug in Portugal. Zoals vanouds eerst weer wat foto's en reisverhalen, en daarna processen. Daar zal deze post de nadruk op liggen.

Khao Sok national park en Ample Forest Farmstay

Om maar eens te beginnen met onze verblijfplaats: ample forest farmstay. Een paar huisjes midden in de jungle, gerund door een Thaise familie. Super aardige mensen met wie we een hele leuke tijd gehad hebben. De kinderen zijn mee wezen zwemmen in de rivier en hebben kreeft en garnaal gevangen. Het eten was fantastisch, de kruiden / groenten / vruchten werden ter plekke in de lokale moestuin geplukt en ter plekke bereid. Ik denk dat dit wel de leukste ervaring is die we hebben gehad in Thailand, met de locals. 's avonds nog biertjes gedronken met de locals en anderen op het resort. Top!

Wat betreft het nationaal park zeggen plaatjes meer dan woorden denk ik:

Koh Samui

Op Koh Samui weinig gedaan, eigenlijk alleen op het resort gebleven en een beetje beachen op het strand. Oh ja, ik heb nog een sollicitatiegesprek gehad op een internationale school, als computer science teacher. Uiteindelijk kwamen we er qua salaris / schoolgeld voor onze kinderen niet helemaal uit en samen met nog wat andere omstandigheden besloten het niet te doen (ik was wel aangenomen overigens). We hebben nog een deel van de reis af te maken in Europa, maar op een bounty eiland wonen is natuurlijk wel een aantrekkelijk idee!

Hua Hin en Het mysterie van de verdwenen stranden

Op de terugweg vanaf Koh Samui reden we door de grootste bui heen die ik ooit heb meegemaakt. Zeg maar wat je hebt in Nederland na een onweersbui maar dan de hele dag door. We wilden nog 2 nachtjes in Hua Hin doorbrengen omdat we het daar leuk hadden gehad (mooi zwembad, resort, zee) maar het resort bleek volgeboekt en veel te duur ook (we hadden blijkbaar geluk gehad) dus we zijn naar een ander hotel uitgeweken aan de noordkant. 500 meter van het strand stond er. Uiteraard liepen we naar het strand toe, maar wat denk je? Geen strand. Enkel een kade! Dus we voelden ons bekocht en hebben de auto genomen naar waar we vorige keer aan het strand waren. Wat denk je? Ook geen strand! Wat blijkt: in het regenseizoen valt er zoveel water dat de bounty stranden van Hua Hin verdwijnen! Alleen was het nu geen regenseizoen. De buien waar we doorheen gingen waren vrij uitzonderlijk maar ze verhoogden het waterpeil van de Thaise golf genoeg om de stranden te laten verdwijnen. In het centrum van Hua Hin was nog wel een strookje strand gelukkig, maar niet veel.

Gelukkig was er nog een strandje in het centrum, maar ook daar was niet veel van over:

Ook zijn we naar de apentempel geweest. Waarom die zo heet weet ik ook niet.

Lissabon

En toen liep ons Thaise avontuur weer ten einde... snif! Het was echt supergaaf, superduur en super de moeite waard!

Bij terugkomst zijn we nog even Lissabon in geweest. Vooral ook om door de jetlag heen te komen. De kinderen vielen bij het uit eten in slaap.

Processen

Thailand heeft iets heel goeds met ons gedaan, maar ik kan niet zo goed uitleggen waarom. We zijn echt helemaal losgekomen van alles. We hebben bewust niet geschoold. We hoefde niet te koken en we hebben enorm intensief geleefd en gereisd. Iedereen vond het leuk, en niemand wilde weer weg uit Thailand. Terug in Portugal viel ons gelijk op hoe snel mensen hier lopen, en je hebt het gevoel in de stad weer op je hoede te moeten zijn. Toen we vanuit NL in Portugal aankwamen hadden we vooral door hoe relax het leven in Portugal is, maar in Thailand is het nog een stapje relaxer. Niet omdat ze daar niet hard werken, Thai en Portugezen zijn eigenlijk heel arm, dus het leven is niet makkelijk, maar hoe mensgericht de Thai zijn en hoe individueel het weer in Europa is: het verschil is echt enorm. Nogmaals, ik ga Thailand niet verheerlijken maar de werkethos is echt anders (zelfs in Portugal zie je geen mensen op het werk slapen bijvoorbeeld 🙂 ).

Vanwege privacy wil ik niet alles noemen hier, maar een van onze kinderen liep met iets rond waar hij/zij hulp voor kreeg, al meer dan een jaar hulp/gesprekken, en niets wilde helpen. Vijf maanden verder op reis: het issue is bijna volledig verdwenen nu. Geen stress meer van school / maatschappij? Scholen gaat heel goed. Mads leert enthousiast lezen en schrijven. Svenne werkt verder aan groep 6 materiaal en Eva-Lynn krijgt verrijking/wiskunde en ze vragen om te mogen scholen. Eva-Lynn is vrij onverschillig over wel of niet terugkeren. Het is alsof we nu eindelijk functioneren zoals het zou moeten. Het voelt ook beter, zou je als ouders niet juist in je kinderen investeren zoals dat al duizenden jaren gaat ipv dit over laten aan een ander? Uiteraard hebben we nog onze dingen maar als geheel zijn we nu goed op elkaar ingespeeld en er komt ook veel creativiteit weer boven drijven.

Margreet lijkt grotendeels haar oude zelf weer te zijn, alleen de gedachte aan dat dingen weer moeten geeft haar gelijk een soort stressrespons, terwijl ik eigenlijk vooral weer aan wat zou willen bouwen. Voor mij persoonlijk is het reisdoel terugkeren naar jezelf wel behaald, ik denk dat Margreet nog wat meer tijd nodig heeft.

Dat brengt ons wel op het volgende punt: wat gaan we hierna doen? De komende tijd gaan we ons daarop oriënteren. Ik sluit niet uit dat we terugkeren maar als je eenmaal geproefd hebt aan hoe het leven ook kan zijn zal het dan ook niet op dezelfde manier zijn. Nooit meer ga ik 40 uur per week werken. Dan maar een klein huis en part-time werk. We zijn immers gewend aan weinig ruimte nu.

Gaan we iets zoeken in Portugal, Spanje, Frankrijk? Misschien. Gaan we iets opzetten voor jongeren/gezinnen of juist iets B&B achtigs of iets anders? Geen idee, er gaan vele flarden van ideeën door ons hoofd heen. Nu moeten we dat concreet maken. En durven ook. Ik durf geen risico's te nemen. Dat is mijn issue, daar moet ik nog aan werken. We nemen hierin ook - en dat maakt het complex - de ontwikkelingen in de wereld mee. De de-industrialisatie / groene plannen van Europa zullen flinke economische schade met zich meebrengen, dus gaan mensen nog wel reizen (ofwel: ga je nog iets in tourisme starten). Er wordt over oorlog gesproken. Er zijn allerlei problemen waar onduidelijkheid over bestaat. Gaan onze kinderen in NL ooit een huis betalen? Dus waar ga je settelen? Is Nederland juist een goede plek of juist niet? Of moeten we zelfs Europa uit als hotspot van veel mondiale problmen. Zal AI mijn IT werk overbodig maken, en moeten we juist daarom voorsorteren op een andere carriere? Veel vragen waar we het antwoord niet op weten. Of waar je geen invloed op hebt. De komende tijd zal het in elk geval meer hierover gaan.

Wordt vervolgd!

Leuk dat jullie allemaal reageren en / of eens een berichtje sturen. Dat motiveert ontzettend om zo nu en dan eens te schrijven. Ik probeer me in te houden qua tekst maar we maken nu zoveel mee dat dat vast moeilijk gaat. Eva-Lynn wist me gisteren te vertellen dat ze het gevoel had dat ze in een paar dagen Thailand meer had meegemaakt / gedaan dan de hele reis tot zover. Dat is denk ik ook zo, want we zijn echt non-stop van alles aan het doen. Het plan is om dat zo te houden tot we naar de eilanden gaan. Daar ploffen we neer op een strand en komen er niet meer vanaf denk ik :).

Zoals vanouds eerst de leuke plaatjes, dan de processen.

We hebben een auto gehuurd voor 8 dagen om het volgende rondje rondom Bangkok te doen:

Een auto huren is hier relatief goedkoop. En zeker als je telkens voor 5 personen OV moet betalen is het wel een van de betere manieren van transport. Ik had wel wat stress nadat ik het verkeer in Bangkok zag en de site van de ANWB lees hierover. Tot nu toe gaat het echter goed. Ik zou zeggen dat in Europa / NL het verkeer heel erg op regels is gebaseerd en als iemand zich er (per ongeluk) niet aan houdt krijg je meteen een ongeluk of de middelvinger. In Thailand zijn er ook verkeersregels maar je moet continu anticiperen omdat je er niet vanuit kunt gaan dat alles normaal gaat. Iedereen blijft wel relax onder alle omstandigheden, en doet zijn best de ander niet te raken. Het enige is dat dit veel meer concentratie vereist. Tel daarbij op dat je links rijdt en rechts stuurt en na 2 uurtjes ben je wel doodop.

Jackfruit en ernstige allergische reactie

We zijn veel aan het ontdekken als het gaat om eten in Thailand. Het eten is echt fantastisch, vers, en gezond (als je de schorpioenen en slangen links laat liggen). Zo hebben we de jackfruit ontdekt die in Nederland vooral als vleesvervanger uit een blikje wordt gegeten. Je kunt 'm ook rijp / geel eten en dan is ie echt vet lekker! Alleen binnen 2 minuten stond m'n mond in de brand. M'n tong en gehemelte voelden alsof ik op een egel had gebeten en m'n tandvlees alsof ik er met een schuurspons overheen ben gegaan. Ik kreeg vet heftige pijn in m'n slokdarm. Het was echt niet grappig en even dacht ik dat het niet goed zou komen nadat m'n keel ook heel erg veel pijn ging doen. Een korte zoekactie later blijkt dat ik het Oral Allergy Syndrome heb. Een allergische (kruis)reactie op sommige voedingsmiddelen, vooral als je ook hooikoorts heb. Nu blijkt Jackfruit nogal allergeen te zijn, maar er is (in het westen) weinig over bekend omdat het niet vers wordt gegeten. Gelukkig geen anafylactische shock gekregen maar het was wel eng. Het duurde ongeveer 2 uur voor de symptomen weg waren. We laten ze wel links liggen vanaf nu, erg jammer want erg lekker!

Bangkok Canals

In Bangkok zijn we met een longtail boat nog door de kanalen gevaren. Ook hier weer arm en rijk door elkaar. Varanen gezien, kinderen die in het water spelen, bewoners aan het water. Erg leuk!

Taakradan Valley Resort

Een resort, met zwembad, vlakbij Kanchanaburi. Super mooi, midden in de natuur, vlakbij een meer en verschillende nationale parken. De eigenaar was superaardig en de kinderen hebben de eerste internationale contacten gemaakt door pakkertje te spelen met een Thaise jongen, die op z'n vrije schooldag met z'n moeder mee naar werk was. Er liep echter een zwerfhond rond die Margreets schoen had gestolen! Met behulp van het personeel op de brommers hebben we de schoen gelukkig teruggevonden.

Erawan watervallen

Midden in het gelijknamige nationale park vind je de Erawan watervallen. Het zijn er zeven maar we hebben er maar vier bekeken. Niet omdat het niet mooi was, maar omdat we veel tijd verloren waren aan het terugvinden van een schoen (zie vorige stukje) zwemmen, en de knabbelvissen in de eerste 2 watervallen. Knabbelvissen? Ja, ze knabbelen de dode huidcellen van je voeten. Heel raar gevoel. En je kunt lekker zwemmen onder de watervallen!

Aapjes voeren

Langs de weg wonen apen in het bos, en die lusten nootjes en bananen. Die hebben we ze dus maar even gevoerd! Hilarisch maar ook oppassen dat ze je auto niet ingaan om je spullen te jatten!

Sai Yok

Een klein plaatsje aan de "death railway" (later meer hierover) met lekkere gefrituurde banaan en een heel tof koffiehuis aan de rivier. Niet de Kwai, maar de Kwai Noi, net parallel eraan. In deze buurt is nog veel meer zoals hot springs, grotten en nog meer watervallen maar we besluiten toch maar verder te gaan.

Kanchanaburi en de brug over de Kwai

Hier vind je de beroemde brug over de river de Kwai, naar het gelijknamige boek en de film. Zie ook wikipedia. De brug, tezamen met de spoorlijn is door oorlogsgevangenen tijdens de Japanse bezetting gemaakt. Hierbij zijn vele doden gevallen, ook Nederlandse, door de uitbuiting van de Japanners. Tijdens de oorlog hebben de geallieerden de brug vernield waardoor de bogen niet meer helemaal consistent zijn. De spoorlijn verbond Myanmar/Burma met Thailand. Inmiddels is het spoor alleen nog bestaand in Thailand. Je kunt over de brug lopen en je moet opzij springen als er een trein aankomt.

Ook is er een fantastische avondmarkt in Kanchanaburi waar we van allerlei kraampjes hebben gegeten. En de kinderen nog even gesprongen hebben op een springkussen. Ik moet zeggen dat af en toe je wel denkt aan hygiene en niet ziek worden als je van de kraampjes eet, maar tot nu toe hebben we nergens last van! Behalve dat ik nooit meer terug kan naar aardappelen met jus, bloemkool en een gehaktbal vrees ik.

Ook is er een oorlogsbegraafplaats waar de slachtoffers van de Japanners liggen. Ook Nederlanders.

Drakentempel

Nog een beetje onontdekt en vol biddende monniken en nonnen is er de drakentempel! Rondom de toren kun je naar boven lopen in de draak en dan de baard aanraken voor geluk. Erg indrukwekkend. Ook is er een of andere schildpad waar je door de bek naar binnen kunt en door uhh.. de achterkant weer naar buiten. Iets met een reis naar binnen ofzo 😉 Check de plaatjes maar zou ik zeggen!

Processen

Inmiddels lijkt het erop dat nu ook Eva-Lynn in woord en daad van de reis aan het genieten is. Margreet lijkt ook echt herstellende te zijn en kan ook weer wat genieten van Thailand en de spontane dingen die we doen (en dat zijn er heel veel). Haar pijnlijke schouder is weg maar de zenuwen tintelen nog wel dus wellicht moeten we bij terugkomst daar nog naar kijken. We werken goed samen als team en er is veel meer balans in hoe we als gezin functioneren. Misschien zijn we er nog niet, maar het gaat de goede kant op. Iedereen lijkt goed in z'n vel te zitten. We kiezen ervoor om in Thailand niet te scholen om gewoon 100% alles eruit te halen hier.

Dat moet ook wel want het is best een financiële investering en dat is mijn leerpunt (volgens Margreet althans, ik denk dat ik gewoon verstandig met geld om wil gaan 🙂 ). Thailand is goedkoop maar met z'n vijven is het toch aardig wat geld en zeker in deze streek (rondom Bangkok en de nationale parken) is verblijf duur. Ook wil je niet hier zijn en dan niets doen. Ik moet wel toegeven dat dit niet had gekund als we rechtstreeks vanuit Nederland hierheen zouden zijn gegaan, dan was het een grote stressboel geworden. En dat wat deze trip ons nu brengt moet je misschien ook niet in geld uitdrukken maar ik merk gewoon dat mijn calvinistische opvoeding telkens bovenkomt samen met de angst om straks dakloos te zijn ofzo en geen werk meer te vinden. Of dat we er niet uit gaan komen wat we met z'n allen willen gaan doen hierna. Hoe laat je dat nou los zeg.

Dan kom ik op de Thai. Als je de Portugezen al relax vindt dan heb je de Thai nog niet gezien. Slapen op je werk (lege winkel oid) of je kind meenemen naar werk is niet heel gek hier. Kind doet dan niet zoveel, eigenlijk niets. Werkelijk niemand komt gestressed over. Mensen zijn hier gewoon niet zo doelgericht en dat merk je aan alles. Gewoon "zijn" lijkt de norm. Niet dat het niet goed geregeld is als toerist hier, maar alles gaat met vriendelijkheid en oprechte interesse gepaard. Zo kregen we een sleutelhanger van iemand die langs de weg zat te figuurzagen ("I want to give this to you") en andere kadootjes en geïnteresseerd vragen en mensen maken continu tijd voor je. Spontaan op straat. Op de boot. In het hotel. In het restaurant. Ongekend. (uitzondering: tuktuk drivers en tourist traps)

Er is veel mis met Thailand (daarover volgende keer meer) maar hier kunnen we wel wat van meenemen in ons kikkerlandje.

Dag 86

Terwijl ik dit begin te schrijven zit ik met Mads aan tafel, de anderen liggen nog in bed. Het is 9.30 uur Portugese tijd, dus 10.30 NL tijd. Dit ritme past me wel. Als je geen ochtendmens bent (wat we allemaal niet zijn), dan is het schoolritme best een ding. Waar ik eerder op vrijdag redelijk gesloopt was van het ritme, heb ik dat nu niet. Een fijn pluspunt van onze reis.

We zijn op dag 86 van onze reis aangekomen vandaag. Op zich was dat niet moeilijk want de tijd gaat vanzelf door. Ik heb zelf een lange tijd nodig gehad om te 'landen' in de reis. Niet zozeer om te wennen aan het feit dat we onderweg zijn, dat gaat best makkelijk, maar vooral de drukte van het leven van de afgelopen jaren los kunnen laten, tot rust kunnen komen. Dat laatste is me nog steeds niet echt gelukt merk ik vaak. Ruimte nemen, voelen en krijgen in het gezin is nog een lastig punt. Alhoewel we meer in balans zijn, blijft het voor mij nog zoeken.

Een vast moment voor mij is om in de ochtend brood en/of koffie te scoren. Lekker even naar buiten en zorgen dat er wat ontbijt komt en daarbij verwen ik mezelf regelmatig met een koffie al dan niet met ontbijt erbij. Soms gaat 1 van de kinderen mee, soms ga ik lekker even zelf.

Vanaf het moment dat we van Ecocamp Salema in Budens zijn vertrokken hebben we verschillende plekken bezocht. We wilden alvast naar het noorden rijden om in de buurt van Lissabon te gaan verkennen en ook omdat we vanaf daar naar Thailand zullen vliegen.

Kip piri piri in Silves - herhaling wegens succes

Omdat we allemaal erg enthousiast waren over de lekkere gegrilde kip al dan niet met piri piri wilden we nog een keer terug naar het restaurantje in Silves waar we dit hadden gegeten. We waren toch in de buurt, wilden nog wat voorbereidingen voor Thailand treffen door o.a. een decathlon te bezoeken dus dit leek ons een goede combinatie. We besloten op dezelfde camperplaats te gaan staan als de vorige keer. Prima plekje, weinig bijzonders. Wel mooi langs een kanaaltje waar veel vogels zijn - ooievaars, reigers en meer van die soorten die van laag water houden. Verder heerlijke kippetjes met friet en salade voor opnieuw 50 euro incl wijn en drinken.

Voorbereidingen thailand

Om naar Thailand te kunnen reizen hebben we backpacks nodig. Gelukkig zijn hier decathlon winkels, dus we gaan in een van de grotere plaatsen naar decathlon. Geslaagd voor 3 backpacks, ik, Michel en Eva-Lynn gaan er 1 dragen. Svenne en Mads krijgen een gewone rugtas mee zo nodig. Helaas is er in deze winkel maar 1 flightpack (die moet om de backpack heen bij inchecken bagage, want anders teveel losse touwtjes/banden die in de rolband vast kunnen gaan zitten). De tweede moeten we nog gaan regelen. De backpack van Eva-Lynn kan mee als handbagage in het vliegtuig.

Ook nog even langs een Chinese winkel voor wat goedkope oortjes om in het vliegtuig te kunnen gebruiken. Missie geslaagd, dus weer iets afgestreept.

Het regelen heeft veel tijd in beslag genomen. Het is laat, vrijdagavond en deze shabbat helaas geen zelfgemaakt shabbatsbrood. We geven er aandacht aan met brood uit de supermarkt en wat lekkere hapjes en de twee nepkaarsen gaan aan, we hebben brood en wijn en druivensap om te delen en zout om o.a. te symboliseren dat we smaak mogen maken in de omgeving waar we zjin. Voor mij altijd een bewustwording in de (nu iets minder) dagelijkse gang van zaken. Tijd voor de ander voor elkaar, aandacht voor elkaar en geen standaardbezigheden op deze avond/dag.

Oud en nieuw / Pachamama community farm

Toen we eerder op Mikki's place stonden was ik getipt door een oudere dame om eens bij Pachamama te gaan kijken. Het blijkt een communityboerderij te zijn, opgezet door wat jonge mensen uit Denemarken die het aan het gesjeesde leven wilden ontsnappen. We hadden ze voor kerst gebeld om ze te vragen of we onze camper daar kunnen stallen als we in Thailand zijn. Dat zou kunnen, dus we wilden het ook even gaan bekijken en uitvinden of we dat ook prettig en handig zouden vinden.

Onderweg eerst nog Vila Nova de Milfontes bezocht voor een cappuccino bij 'La Rue' de lekkerste cappu so far en een wandeling. Er zijn veel mooie plekjes hier in Portugal aan de kust te vinden, ook hier weer.

Pachamama is een community boerderij - 4 ha groot - waarbij verschillende mensen samen zorgen dat het draait. Er zijn appartementen te huur via Airbnb, er zijn campers te huur en er zijn een paar camperplaatsen. Je kan er meehelpen als vrijwilliger. Wat de plek anders maakt dan veel andere camperplaatsen is dat er een gezamenlijke keuken en leefruimte is die iedereen kan gebruiken. Een semi-open ruimte dus wel een beetje koud, maar toch prettig. We hebben er een paar keer gekookt en gegeten en afgewassen. De kinderen hebben de varkentjes en de kippen gevoerd met onze restjes brood en eten. Leuke momenten. We komen hier terug als we de camper gaan stallen en daarna om de camperreis te vervolgen.

In Portugal is het verboden om als particulier vuurwerk te kopen/ af te steken, dus geen vuurwerk, wel opnieuw een vuur waar we met de aanwezige mensen omheen hebben gezeten om het nieuwe jaar in te luiden. Daarna op afstand wat vuurwerk bij de skyline van de plaats Alcacer do Sal.

Op 2 januari zijn we verder gereden naar Alcacer do Sal. Omdat ik de afgelopen weken een pijnlijke schouder had gekregen en daarbij uiteindelijk ook nog een paar vingers die gingen tintelen, besloten we naar een Centro de Saude te gaan (soort huisartsenpost). Het centro zat dicht (bleek later toch geopend voor de huisartsenpost-aangelegenheden, maar dat zat achter het gebouw). We zijn het stadje even ingegaan, naar het kasteel gelopen wat helaas ook nog gesloten was, maar buiten stond een leuke schommel. Als je erop schommelde en je blik op de horizon hield, kreeg je toch echt het gevoel dat je over de rand zou vliegen. Een leuke ervaring. Overigens kon je vanaf dat punt Pachamama zien liggen verderop achter de rijstvelden. Van al het lopen wordt je wel een beetje moe, gelukkig overal bankjes om even op te liggen als je Mads heet.

We hebben die nacht op de P-plaats bij LIDL in Alcacer do Sal gestaan, zodat ik de volgende ochtend weer naar het centro de Saude kon gaan. Het werkte zoals een huisartsenpost in Nederland. De arts sprak niet zo goed engels en mijn Spaans was niet goed genoeg om haar hele verhaal goed te begrijpen laat staan er vragen over te stellen, dus ik besloot om na het bezoek daar toch de Nederlandse huisarts te bellen en om advies te vragen. Hij stelde voor een verwijzing voor een echo van de schouder te maken. Snel geregeld en de volgende dag kon ik al in Albufeira terecht voor een echo. We hadden onze vaste plek bij LIDL Albufeira weer opgezocht en van daaruit kon ik lopend naar de locatie voor de echo. Conclusie: een ontsteking van de supraspinatus pees in de schouder. Ik had intussen gelezen dat deze klachten ook kunnen ontstaan vanuit een vaccinatie, maar de arts raadde me aan een MRI te laten maken omdat de oorzaak ook in de nek kan zitten.

De zorg hier is goed geregeld, met name de particuliere route, het gaat snel en kost bijna 'niks'.

Om de echo te laten maken, waren we weer teruggereden naar het zuiden. Michel heeft intussen het gevoel dat hij in de film 'groundhog day' terechtgekomen is. De kinderen reageren enthousiast zodra we zeggen 'we gaan weer op de P-plaats bij de Lidl in Albufeira staan', alsof het bijna thuiskomen is. We komen hier maar niet weg. We besluiten de verwijzing voor een MRI af te wachten en in de buurt op een camping te gaan staan zodat we weer wat voorzieningen hebben, wat wassen kunnen draaien en even rustig op 1 plek kunnen zijn.

Campismo de Armacao de Pera

De afgelopen dagen hebben we gestaan op een (zo vond ik) wat zielloze camping. Prima, maar weinig sfeer. Misschien komt dat omdat er vooral stellen en mensen op leeftijd zijn. Weinig tot geen gezinnen, wat toch een andere sfeer geeft.

Toch lukt het op veel plekken wel om een praatje te maken met mensen. Vaak vragen de Nederlanders aan ons 'hebben de kinderen nog vakantie?' of 'moeten ze niet naar school?' en dan hebben we toch snel een gesprek.

Ik vind het bijzonder om te merken dat veel mensen enthousiast reageren op ons verhaal. 'groot gelijk', 'we snappen het helemaal'. Veel mensen begrijpen het als ik het heb over het individualistische leven in Nederland.

Voor ons/voor mij is het een heel proces om los te komen van de dingen die we deden zoals we die deden in de afgelopen jaren en om ons daarbij af te vragen: willen we dat weer gaan doen of willen we het anders en zo ja, waar dan? Wat hebben we nodig om iets te gaan doen waar we meer voldoening uithalen? Hoe moet dat er uit gaan zien en waar?

Het plaatsje had wel een leuke boulevard om even te zijn. De kinderen hebben nog heerlijk op het strand gespeeld terwijl wij in beraad gingen over Thailand.

Een Zweedse man die op ons veldje stond bood ons een rugtas aan - dat kwam goed uit want we zochten er nog één voor Svenne om mee te kunnen nemen naar Thailand. Ik heb hem op een later tijdstip nogmaals bedankt en nog even met hem gepraat. Waarbij hij zei 'thank you for talking with me', wat ik een mooi iets vond, het deed iets met me dat hij dat op die manier zei. Dat zijn nou dingen waar ik enthousiast van wordt.

Lidl Albufeira

Nu weer terug in Albufeira bij de Lidl in afwachting van de MRI morgen. #Groundhog Day ervaring

Vandaag is het Michel en Mads gelukt een kapper te vinden die hen kon knippen. Mads vind de kapper altijd spannend, maar het is gelukt. Terwijl zij daar waren, ben ik met de meiden in het winkelcentrum op pad gegaan. Ik besloot daar nog even te kijken of er in de privé kliniek nog een snelle noodvulling door een tandarts gemaakt kon worden - die was er alweer uitgevallen. Ook dat is weer gelukt.

Na morgen hopen we toch echt richting lissabon te kunnen voor de laatste spullen bij decathlon en om daar de omgeving alvast te verkennen.

Thailand begint te naderen, de kinderen hebben samen een aftelkalender gemaakt.

Tot bijna slot

Nog twee foto's die ik nog graag wil laten zien - Eén daarvan hoort bij het vorige stuk over Sagres en de vissers - we zagen een visser een enorme dorade vangen. Hij wilde wel even poseren voor een foto.

De andere is de kerstboom die we hadden. Eva-Lynn bedacht een kerstboom te knutselen van verpakkingen en spulletjes met dit als resultaat. Ze hebben heerlijk met z'n drieën onder leiding van Eva-Lynn zitten knutselen eraan.

Processen

Inmiddels dag 87 en bijna dag 88 van de reis; hoe langer we weg zijn, hoe meer ik merk hoe lastig ik het vind om weer relaxed te worden; de afgelopen jaren hebben veel met m'n systeem gedaan merk ik. Overlevingsstand die maar lastig weggaat, maar het gaat vooruit, langzaam maar zeker. Fijn om te merken dat we meer in balans komen als ouders/opvoeders van de kinderen. Ik moet/mag leren loslaten en vertrouwen dat het ook zonder mij goedkomt en ik vind het mooi om te zien hoe Michel zijn vaderschap meer en meer oppakt na de jaren van ziekte. By far denk ik nog steeds dat dit het beste is wat we hebben kunnen doen - radicaal eruit stappen om andere dingen te doen en te ervaren om daarna anders verder te gaan.

Ik leer veel over mezelf en over ons als gezin en de individuen daarin. En ik ben blij dat ik meer tijd en leuke aandacht aan de kinderen kan geven omdat de druk voor iedereen van de ketel is. Maar naar mezelf kijkend ben ik nog niet tevreden over m'n huidige moederschap - ik heb mezelf in de beginjaren een leukere moeder gevonden, maar ik heb ook vertrouwen dat dat wel weer terug gaat komen nu we zo onderweg zijn.

Geen gilbuien of overprikkeldheden na school, waardoor we vooral momenten hebben die fijn zijn, met soms wat nodige normale correcties en groeiprocessen. We hoeven niet meer constant brandjes te blussen en komen daardoor meer toe aan elk kind die op zijn/haar manier aandacht kan krijgen, zodat ze kunnen leren en mogen groeien in wie ze zijn.

Wordt vervolgd...

Vandaag zal ik verder ingaan op de processen die spelen. Het is best kwetsbaar om te schrijven over wat je écht bezighoudt. Ook moeilijk. Maar ik doe het toch. Dat doe ik wederom aan het einde van de post. Als het je niet interesseert kun je het overslaan, als je dat het interessantste vindt kun je juist daar naar kijken. Eerst maar eens beginnen met de mooie plaatjes.

Op dit moment staan we langs de weg in Ronda waar we twee nachten willen staan alvorens verder te gaan naar Sevilla. Daarna Portugal! Van een afstandje bekijken we de verkiezingen in Nederland waar nu de PVV de grootste partij is geworden. Helaas konden wij niet zo makkelijk stemmen, maar opmerkelijk is het natuurlijk wel. Het is fijn om wat afstand te hebben. Maar toch kon ik het niet laten gisteravond de verkiezingen te volgen op tv... nou ja eigenlijk via Youtube (de nieuwe wereld). Ik ga het er maar niet over hebben deze blog 🙂

Ronda

Toegegeven, we gingen naar Ronda zonder te weten wat we daar aan zouden treffen. Maar Ronda is een stadje welke gesplitst is door een rivier die door een enorme kloof loopt. Om de twee stadsdelen de verbinden hebben ze een aantal bruggen gebouwd welke zeer imposant zijn. Net zoals zoveel Spaanse plaatsen rijd je er nietsvermoedend naar toe, je ziet niets, je denkt "is dat het nou?" om vervolgens volledig verrast te worden door de omgeving. Prachtige vergezichten, lekkere tapas, mooie architectuur.

's Avonds hebben we lekker met Bearfamily tapas gegeten en de kinderen lagen natuurlijk veel te laat op bed.

Overigens begint het wel aardig koud te worden. Hier in het binnenland is het overdag nog wel 17 graden maar in de avond zakt de temperatuur tot 4 graden. De winterjassen gaan dus aan in de avond! Hoe is het weer in Nederland eigenlijk? Ik hoor het graag in de reacties!

Granada

Granada is een super toffe stad. Ook hier kom je aanrijden en denk je hoe kan dit een mooie stad zijn. Maar de stad heeft vele gezichten. Een modern winkelcentrum. Een mooi oud centrum, rotswoningen, en natuurlijk Alhambra. Het paleis wat de Moren nog hebben gesticht. Helaas is de situatie in Spanje anders dan de laatste keer dat ik hier was (20 jaar geleden) en om Alhambra in te mogen moet je zeker een paar weken van te voren reserveren. Iets wat niet zo past bij ons spontane camperleven.

(geen idee waarom sommige foto's er dubbel instaan trouwens, maar geen zin om het te fixen)

De grotwoningen zijn bewoond geweest tot de jaren vijftig vorige eeuw en je kunt ze bezoeken in de staat zoals ze vroeger waren. Erg indrukwekkend. De kathedraal behoort ook wel tot de mooiere die we tot zover hebben gezien. De stad heeft een universiteit en is daarom erg levendig met veel jonge mensen. Overal barretjes en terrasjes, mooie straatjes en cultuur. Ik kan me voorstellen dat het in de zomer erg heet is hier maar wij hebben wel even genoten van deze mooie stad!

We hebben een geweldig Mexicaans restaurant gevonden waar we twee keer hebben gegeten. Nu moeten we wel even zuinig aan doen. De overwaarde is gestort, maar het hoeft natuurlijk niet op.

Ook hebben we geshopt in "Nevada" het een na grootste shopping mall van West-Europa. De kinderen zijn geslaagd met wat extra vesten en t-shirts, ik heb nieuwe schoenen gekocht en vesten en Margreet kan weer verder met haar all-stars.

Loja

We moesten nog wat langer in omgeving Granada blijven omdat we moesten wachten op een onderdeel voor onze camper (zie update pech situaties). We zijn daarom doorgereden naar Loja waar we het weekend hebben doorgebracht. Het dorpje is verder niet speciaal maar na Granada was het wel even lekker om tot rust te komen. Een van de ochtenden ben ik koffie gaan halen in een bar en kreeg een fantastisch ontbijt aangeboden. Heel simpel: toast, olijfolie, zout, tomatensaus en Spaanse gedroogde ham. Maar wel echt super en dat voor maar 3 euro! De volgende dag zijn we daar met het hele gezin gaan ontbijten!

Camperplaats MiLuCar

Tussen Granada en Loja hebben we nog twee nachten op camperplaats MiLuCar gestaan. Deze plaats wordt gerund door Nederlanders. We hebben ze expres opgezocht om ook even wat inspiratie op te doen. Ze hebben 3 kinderen van iets jongere leeftijd dan die van ons, maar de oudste van zes heeft al lekker gespeeld met onze kinderen.

Bij aankomst deed hun Internet / WiFi het niet en ik heb aangeboden ze te helpen. Ik heb een beetje meegedacht en aangeboden dat ze me altijd kunnen bellen. Ook blijkt het rond kerst / december / januari heel lastig te zijn nog ergens met een camper te staan. Bij hun kwam een plaats vrij en we kunnen daar eventueel rond de kerst ook staan met alle faciliteiten die ze bieden. We keren er nog een keer terug om verder met ze te gaan praten maar we moeten eerst even besluiten wat we gaan doen. Terug naar NL, kerst vieren in de camper of toch maar voor die tijd naar Thailand vertrekken. Moeilijk, moeilijk....

In elk geval hebben ze een mooie plaats aan de kust en zijn begonnen zoals wij: vertrokken zonder plan en uiteindelijk dus een camperplaats begonnen. Knap hoor! Ze wilden ook echt niet terug naar NL. Dat snap je ook wel als je de volgende plaatjes ziet:

Update pech situaties

Het gapende gat in de camper is gefixt (yay!):

Margreet heeft nog wel wat pech met haar gebit. In Granada is ze naar een tandarts geweest die tijdelijk wat heeft gerepareerd. De 29e hebben we een afspraak in Portugal voor een afspraak waar hopelijk wat meer gerepareerd kan worden. Het hele jaar is al doffe ellende met tandartsen voor haar, blijkbaar heeft de auto-immuun ziekte Sjogren zo'n groot effect op de speekselkwaliteit dat het nu echt niet meer goed gaat. Buiten de hoge kosten die dit met zich meebrengt is het ook echt balen zoals het nu gaat ....

Op 5 en 6 december ga ik met Eva-Lynn terug naar Swindon om de Switch op te halen. We vliegen vanaf Faro dankzij een fantastische actie van Easyjet voor heel weinig.

Nieuwe pechgevallen:

• Ik heb m'n pinpas per ongeluk geblokkeerd door 3x foute pincode in te toetsen. Pasje verwisseld. Oeps. Hopelijk kan de nieuwe nog op tijd in Engeland zijn als ik ook de Switch ophaal.
• De pomp in de camper geeft een stuk minder waterdruk. Tijd om eens te onderzoeken hoe ik het filter schoonmaak (ik vermoed dat het daaraan ligt)

Bejaarden

Ik kan het niet laten om over bejaarden te spreken. We hebben nu boze en blije bejaarden gehad, nu wil ik het hebben over de lege bejaarden. Een beetje een schrikbeeld voor mezelf. Goed, aan de Spaanse kust barst het letterlijk van de campers. Overal campers. Hele grote nieuwe campers waar je met twee gezinnen in kan. Maar meestal zitten er maar 2 mensen in. En we hebben leuke mensen ontmoet, hartstikke actief ondanks leeftijd maar op elke camping/camperplaats is er een subgroep van mensen die helemaal niets meer doet ondanks dat ze nog helemaal fit zijn. Die staren je de hele dag aan van onder hun luifel terwijl de grootste activiteit voor hun is dat ze hun stoel met de zon meebewegen. Verder doen ze niets. Nop. Nada. Elke dag weer. De hele dag op een stoel. Ik hoop echt dat wanneer wij oud zijn - gezondheid daargelaten - ons leven er toch anders uit kunnen laten zien. Na een paar dagen op zo'n plaats was ik echt blij om weer in de stad te zijn waar meer dynamiek is en mensen nog bewegen. Geen idee waarom ik er zo'n last van had, misschien is het gewoon erg confronterend.

Processen

Ondanks alle leuke dagen was het weer een heftige week. Margreet en ik hadden ruzie (komt niet vaak voor, maar nu gebeurde het toch). Gelukkig zijn we er goed uitgekomen maar wel minus 1 dag met dingen die we eigenlijk wilden doen. Ik denk eigenlijk dat het wel goed is want zo staan we weer wat meer tegenover elkaar en is ook onderdeel van het proces. Welke rol neemt een ieder in en wat doet de reactie van de een bij de ander. Niet leuk maar we komen er steeds sterker uit.

Scholen is nog wel lastig, met name bij Svenne. In plaats van dat een van ons dit doet hebben we nu besloten dit samen te doen. Een doet de stof zelf, de ander observeert en ondersteunt het (emotionele) proces want de huilbuien/boosheid als er iets niet gesnapt wordt zijn niet van de lucht. En het lastige is dat de emotie vaak de hele dag een beetje vast blijft zitten. Ook merk ik dat ik toch iets van een boek mis. Ik kan de meeste stof (rekenen, spelling, wiskunde) wel uit m'n hoofd maar een boek bouwt het mooi op. Ik kan dat ook wel maar dan moet ik best veel gaan voorbereiden. Voor Margreet geldt iets soortgelijks maar we willen niet én voorbereiden én scholen dus denk dat we toch nog wat moeten gaan zoeken qua materiaal (iemand tips?). School heeft ook flink wat (digitale) spullen meegegeven om de kennis te onderhouden, maar ik merk dat dat niet werkt. Voor onze kinderen geldt dat ze nieuwe input moeten hebben om gemotiveerd te blijven. Herhalen werkt dus niet.

Ook merk ik dat ik soms nog wel eens 's nachts wakker wordt en me zorgen kan maken over zaken die we natuurlijk vooraf al besproken hebben. Kost dit niet teveel geld? Kunnen we ooit weer een huis kopen? Ben ik na een jaar reizen nog wel relevant op de arbeidsmarkt? Wil ik m'n vorige werk nog wel? Gaan we wel de plek vinden die we zoeken? Hoe zit het met de kinderen want die moeten ook op een dag weer naar school en is dan straks alles weer hetzelfde? Doe ik Eva-Lynn niet te veel aan door haar school "af te pakken"?

Het heeft denk ik ook met loslaten, angsten en controle te maken. Met mijn jeugd vanuit een bijstandsgezin zonder vangnet ooit voel ik een enorme last om nooit, nooit in die situatie weer verzeild te raken. Dat drukt ook op m'n schouders en dan gooi ik alle zekerheid die we hadden overboord! Maar goed de beste manier om met je angsten om te gaan is de confrontatie, maar ook dit is zeker niet makkelijk.

Ook merk ik dat omdat het 's avonds nu kouder is dat we toch wel een beetje in de camper zitten in de avond en dat is af en toe wel wat klein. Het gaat wel goed overdag, maar ik heb af en toe wel wat meer ruimte nodig in de avond merk ik.

Hierna

We gaan in elk geval nu naar Sevilla en dan naar Portugal. Dan terug naar Spanje voor Gibraltar en wellicht nog verder terug om naar Xperanza te gaan. Een Nederlandse jeugdzorg instelling in Spanje. Misschien willen we ook wel zoiets gaan starten.

Dan vragen: wat doen we met kerst? Terug naar NL? Hoe dan? Waar kunnen we blijven voor meer dan drie dagen? Gaan we dan vliegen of haal ik de auto op? Of gaan we in de camper kerst vieren? En waar dan want alle plaatsen staan al vol met bejaarden. Nou ja, dat soort dingen. Oh ja en willen we nog overwinteren in bijvoorbeeld Thailand (jan/feb) dan moeten we ook wat regelen. Maar dat kost weer veel geld (voelt de overwaarde zakken naar een te laag punt).

Kortom, nog een hoop te bedenken! Gelukkig hebben we elke dag zon, geen herst/winter depressie dit jaar!

Dit wordt vast een lange post aangezien er aardig wat dingen zijn om over te schrijven. Ik zal het netjes in kopjes opdelen zodat je alleen die zaken kunt lezen die je interesseren 🙂 Ik begin met de mooie plaatjes en zal daarna wat vertellen over wat andere zaken en het proces waar wij als gezin doorheen aan het gaan zijn. Niet altijd makkelijk, ook niet om over te schrijven, maar misschien nog wel belangrijker dan de reis en de mooie plaatjes zelf. Scroll dus helemaal naar beneden als je juist dat interessant vindt.

Amposta

Zoals ik al aangaf kwamen we op de vorige camperplaats een ander reizend gezin tegen. We zijn hun gevolgd naar een andere camperplaats bij Amposta. We zijn daar een paar nachten gebleven en hebben met hun opgetrokken. We zijn uit eten geweest en het plaatsje en de rivier verkend wat een paar mooie plaatjes heeft opgeleverd:

Playa de la Goleta en Alicante

Vervolgens zijn we doorgereisd naar Playa de la Goleta. Een van de vele dode dorpjes aan de Spaanse kust. Een breed strand, vele hotels en appartementen maar helemaal niemand daar. Alleen in de zomer is het waarschijnlijk helemaal vol met vakantiegangers die alleen op het strand liggen maar nu is er niets te beleven. Je hebt wel een strand voor jezelf, dat is wel mooi. En de kinderen hebben zich uiteraard goed vermaakt:

Het waaide echter heel erg hard dus we zijn de volgende dag weer doorgegaan dit keer naar een mooie camperplaats vlakbij Alicante, we stonden mooi aan het strand:

Die-hard camperen

De afgelopen dagen hebben we opgetrokken met de @eschjesineuropa (zie instagram). Zij zijn al een jaar op pad en hebben het camperen al erg onder de knie. Zij reizen vooral van camperplaats naar camperplaats en zijn zeer zelfvoorzienend met hun enorme camper. Wij zijn tot nu toe vrij luxe bezig geweest maar als je wat zuiniger aan wilt doen loont het om gebruik te maken van gratis camperplaatsen. Voor ons bracht dat wel nieuwe uitdagingen: het water is vaak op, de wc is vol, grijs water moet geleegd en op een gegeven moment wil je ook douchen natuurlijk. De @eschjesineuropa hebben ons zeer goed uitgelegd hoe je dit doet en 125 liter water verder, een extra grijswaterleging en wat gasgebruik waren we allemaal gedouched! Niet echt luxe helaas, nat maken, inzepen, afspoelen. En de laatste (ik dus) had geen warm water meer. Super bedankt voor alle tips!

Pech

Daarnaast was er ook nog wat pech op deze reis. Allereerst kreeg Margreet een buikgriep (zo ongeveer op de dag dat we het andere gezin ontmoetten) en daar overheen sommigen van ons een milde verkoudheid die bij Margreet tot behoorlijk ziek-zijn heeft geleid. Dat maakte dat we weer rustig aan moesten doen (en ik heb nu zelf eigenlijk wel zin in een enorme wandeling in de natuur!) maar gelukkig waren we in goed gezelschap. Ze is nu nog steeds niet beter dus hopelijk knapt ze snel op!

Ook zijn we de Nintendo Switch kwijtgeraakt die we in Engeland hebben laten liggen. Deze lieten we opsturen naar Tony maar zijn vriendin herkende het pakje niet en toen werd ie weer teruggestuurd! En nu weten we niet waar die uithangt dus waarschijnlijk moeten we de switch maar afschrijven.

En tot overmaat van ramp ook nog wat kleine issues met de camper. Zoals een waterkraan die losraakte (en ik natuurlijk niet de juiste steeksleutel had), de zekering van de 12 volt tv die doorging (en op zoek moest gaan naar zo'n zekering) en nu het rooster van de koelkast eraf! De eerste twee zijn inmiddels gefixt voor de laatste moeten we nog naar een camperwinkel vrees ik:

We hebben dus een gapend gat aan de zijkant van de camper. Zucht 🙁 We waren wel bij een camperwinkel. Om 15.30 en deze sloot om 15.00 dus later nog maar een poging.

Scholen

Ook zijn we enigszins begonnen met scholen. De oudste zoon (12) van de @vaneschjesineuropa zit ongeveer op hetzelfde niveau als Eva-Lynn. Ik ben begonnen met brugklas-wiskunde te leren aan ze en dat was erg leuk! Ze waren echt heel leergierig en gemotiveerd. Heb er van genoten en de kinderen ook. Dat vraagt naar meer! Inmiddels zijn we doorgereden en voorlopig afscheid van de familie genomen. Hopelijk komen we zo nog weer tegen en kunnen we de lessen voortzetten. Vanaf morgen gaan we ook met Svenne aan de slag, ben benieuwd!

Malaga

Inmiddels zijn we weer op een camping aanbeland (toch behoefte aan wat luxe en voorzieningen) waar weer samen met de Bearfamily zijn. Het is hun laatste periode met de camper en zo kunnen we nog een paar dagen met ze optrekken. We blijven 7 dagen op deze camping en willen vanuit hier de mooie omgeving verkennen zodra Margreet helemaal is opgeknapt.

Processen

Ik heb zitten twijfelen om hier een aparte post aan te wijden maar dan krijgt iedereen zoveel e-mail dus dan maar zo. De afgelopen jaren hebben wij als gezin vanwege verschillende redenen flink onder druk gestaan. Deels door de maatschappelijke omstandigheden (het "systeem") maar grotendeels ook door ziekte, corona-periode, mijn werk en noem maar op. Onze oudste gaat door behoorlijk wat processen heen op het moment en is lang niet blij met het feit dat we deze reis maken. Tot nu toe hebben we alle brandjes en processen in ons gezin geblust en merkte ik bij mezelf dat ik dat er helemaal niet bij kon hebben. En dat terwijl ik er altijd - ook in mijn eerdere tijd toen ik nog veel met jongeren werkte - supertof vond om juist die verdieping te zoeken, geduld te tonen en de ander met zijn of haar emotie te kunnen laten "zijn". Maar dat ging niet meer. Ik wilde eigenlijk alleen maar dat de prikkel overging want er moest nog zoveel. Werk. School. Huishouden. Het hield niet op. Stilstaan kon niet want we moesten maar door.

Maar nu: Margreet is dus ziek dus ik doe bijna alles. Rijden, koken, spelletjes, lesgeven. Gisteren was er even een moeilijk moment onderweg, maar we wisten het op te pakken, erover te praten, de boosheid moest geuit worden door een van de kinderen en... ik voelde de ruimte weer om het aan te kunnen (en de energie ook). Voor het eerst in jaren. Er moet ook heel veel uit. Ik zeg niet dat we de kinderen verwaarloosd hebben maar het is echt nodig dat we elkaar goed gaan kennen en moeilijke situaties niet uit de weg gaan zodat ons gezin een stabiele basis krijgt voor wat we dan ook maar hierna willen gaan doen. Dat diepere proces zijn we gewoon door al het overleven niet aan toegekomen. Voor het eerst in jaren heb ik het gevoel het weer aan te kunnen en dat dit ergens toe leidt. Het is niet makkelijk maar dat moet ook niet, maar het is goed.

Daarnaast zijn we (op Margreet na dan) ook even ver verwijderd van alle virussen verkoudheden etc die altijd in het najaar komen. Ik voel me al wekenlang 100% fit en dat is echt heel wat waard na al die jaren ellende. En tot slot: ik zit ook nog eens lekker in m'n vel. Ondanks alle processen geen somberheid meer.

Ook echt genoten van het scholen / lesgeven. Voor het eerst in een lange tijd het gevoel dat wat ik doe er toe doet.

Als dit het enige is wat deze reis oplevert is het het al waard geweest.