Afgelopen weken zijn we druk geweest met een mogelijkheid die op ons pad is gekomen, namelijk om in Portugal te gaan wonen en werken. Soms komt alles samen en dan neem je snel een beslissing. In dit geval zo snel dat het ons gewoon niet gelukt is om iedereen op de hoogte te stellen. Ik zal eerst een update geven over wat we gaan doen, en daarna toelichten hoe we op dit punt gekomen zijn.

Jeugdwerk

We gaan samenwerken met een Nederlandse jeugdzorgorganisatie genaamd Tell-us, die jongeren op vrijwillige basis tijdelijk in Portugal plaatst. Wij gaan werken als gastouders in ZZP vorm. Margreet kan daar haar SKJ registratie halen (hopelijk, met SKJ zijn er nooit garanties) wat ons in staat stelt om zelfstandig(er) jeugdwerk te doen, in binnenland of buitenland. In die zin is het in eerste instantie ook een traject om die registratie te halen, en dan de balans op te maken. Het is niet zo dat we de intentie hebben slechts korte termijn te gaan, ook omdat de samenwerking met Tell-us ons erg aanspreekt, maar er zijn altijd veel factoren die beslissingen beïnvloeden, zoals het welzijn van het gezin en de kinderen natuurlijk. Daarnaast verandert er ook veel in de wereld, ook in de jeugdzorg, dus het is zeker spannend. In theorie zou het voldoende basisinkomen moeten geven - als er jongeren geplaatst worden - maar spannend is het wel (vind ik, Margreet vindt dat soort dingen minder spannend zo lijkt het). Mede omdat Portugal lagere lasten heeft (30-40% goedkoper).

Dat betekent ook dat we andere vormen van inkomsten gaan zoeken als we besluiten daar serieus lange termijn te gaan settelen, daarover later meer. Ik heb geen werk als in vaste baan meer dan, dus we gaan het samen doen. Iets waar we al lang van dromen, en ik ben wel weer toe aan een beetje vrijheid en autonomie, hoewel ik het heel spannend vind...

Voor de kinderen betekent het ook veel verandering. Eva-Lynn doet het heel goed op het Gymnasium en scoort bijzonder hoge cijfers (zeker voor Wiskunde, gemiddeld bijna een tien. Van wie zou ze dat hebben?) en heeft nieuwe vrienden gemaakt. Het lijkt heel goed te gaan, en ik vind het ook wel lastig om haar daaruit te trekken. De andere kant is wel dat het allemaal veel te langzaam gaat en het huiswerk en de cijfer- en prestatiedruk niet altijd makkelijk zijn. Haar mentor ziet dat ook en denkt dat we wat dat betreft het goede besluit nemen - we gaan namelijk thuisscholen, in elk geval het eerste half jaar, daarna gaan we kijken of dat een goed besluit is. De jongste twee hebben zo'n hekel aan school dat dit besluit vooral bevrijdend gaat werken verwacht ik. Het is me nog steeds een raadsel waarom het in het NL schoolsysteem zo moeilijk is om wat aanpassingen te maken aan de behoeften van kinderen. Iets minder school zou ze goed doen, maar dat mag dus echt niet. Leerplicht. Pas als ze uitvallen kan er iets anders, en dan is het vaak te laat. En wij denken dat dat gaat gebeuren als we zo doorgaan. Best raar dat het schoolsysteem je richting emigratie duwt, en we zijn niet de enigen weten we nu....

Thuisscholen ligt trouwens in Portugal ook moeilijk maar de handhaving is er nauwelijks en er is een iets minder normerende cultuur, dus fingers crossed. In NL wordt alles digitaal geregistreerd* en dat soort systemen zijn daar niet. Er zijn veel NL'ers die dit daar doen weten we, en dat geeft ook netwerk en sociale mogelijkheden.

Een jaar in NL: update

We zijn dus al ruim een jaar terug in NL en er is een hoop gebeurd. Ik vond een baan bij een groot tech bedrijf waar ik me ethisch niet in kon vinden en mij gevraagd werd deze te verlaten, nadat ik weigerde als teamleider collega's negatief te beoordelen terwijl ze het heel goed deden (naast andere zaken). Sinds de zomer werk ik bij Saxion als docent informatica. Er hing al onzekerheid over deze baan in de lucht, en tegelijkertijd speelde ook de mogelijkheid om naar PT te vertrekken al. Er worden namelijk al heel lang weinig kinderen in NL geboren, waardoor de HBO's in de provincie onder druk staan. Zowel de HAN, Windesheim en Saxion moeten enorm inkrimpen. Dus de kans dat ik weg moest was er al direct, en ik heb dus nu maar het initiatief naar mezelf getrokken.

Margreet heeft intussen geprobeerd bij jeugdzorgorganisaties te solliciteren, we hebben uitgezocht een gezinshuis te starten, maar dat liep steeds op niets uit. De SKJ stond steeds in de weg: organisaties vereisen een SKJ om te werken, om een SKJ te hebben moet Margreet een jaar recente werkervaring hebben (en de juiste opleiding, en die heeft ze). Alleen Tell-us was bereid om dit jaartraject met ons in te gaan. Dus ja, 1+1 = 2.

Naast ander werk veranderde er voor mij ook veel. In oktober vorig jaar werd ik geïnterviewd bij de Nieuwe Wereld over Chat Control:

Dit interview ging gelijk viral, en kamerleden belden mij op om deze wetgeving te duiden. Niemand wist er iets van en zo is het op de agenda gekomen. Inmiddels ben ik soort van vaste gast bij DNW, heb ik recent de krant gehaald, en kwam Mona Keijzer naar mij toe tijdens een presentatie om me te vertellen dat ze m'n werk volgt, en heb ik achter de schermen discussies met kamerleden en digitale wetgeving. Ook heb ik betaalde columns voor een NL en Duitse krant inmiddels. Ik verdien er verder niet veel mee, maar deze positie is uniek en wil ik verder uitzoeken. Met een betaalde baan in NL kan ik dat gewoon niet doen, maar vanuit huis in PT is er een hoop mogelijk. Ik wil m'n boek afschrijven, een YT kanaal starten, en verder met m'n substack. Hopelijk lukt het ook om sprekersopdrachten te krijgen. Geen idee of het wat gaat opleveren, maar in NL met een baan heb ik gewoon de tijd niet. Ik profileer me als informaticus die de impact van digitale veranderingen op ons als mens in kaart brengt, en blijkbaar is dat een soort niche die maar weinig mensen hebben. En er komen een hoop veranderingen aan. En ik maak me daar behoorlijk zorgen over.

Ondertussen woonden we in Enter, bij mijn zwager. Dat gaat verrassend goed, maar Enter zelf werkt voor ons niet. Ik wil niet teveel kwijt, maar de cultuur is enorm beklemmend. Nergens mag je anders in zijn, je kop niet boven het maaiveld uitsteken en voor ons werkt dat totaal niet. De kinderen zijn enorm ongelukkig op school en daar moet serieus verandering in komen. Doordat mijn werk tot 2x toe niet lukte was het ook niet mogelijk om een huis te kopen in het midden van het land. Maar misschien is Portugal wel gewoon de bedoeling. Alles wijst er wel op.

Hoe dan ook, doordat we nu snel gaan is er niet echt tijd voor een georganiseerd afscheid. Ik ben zelf in februari weer in NL (vanwege een event in Utrecht waar ik spreek over digitale tech, schrijf je vooral in als je het interessant vindt). Dus misschien tot dan of een ander moment dat we in NL zijn.... en kom vooral langs! Het weer schijnt lekker te zijn in Portugal. Nog even een foto van exact 2 jaar geleden om af te sluiten:

The post We gaan naar Portugal first appeared on The Good Drive.

We zijn naar Zuid-Frankrijk gegaan waar we gekanood hebben, bergen beklommen en gezwommen. Stukje varen en wijn drinken in St. Tropez. Kortom vooral vakantie gehouden. Hier vind je een paar impressiefoto's:

Nu verder

We hebben verschillende ideeën over wat we willen maar vereisen wel wat fundamentele keuzes. Ik wil daar niet teveel over schrijven. We zijn immers weer terug dus we kunnen erover praten. In elk geval past bij de volgende fase de camper niet meer dus die hebben we de afgelopen dagen schoongemaakt en gaan we verkopen. Hopelijk gaat dat snel.

Mijn zwager heeft aangeboden dat we tijdelijk in zijn huis mogen logeren in Enter, dus daar verblijven we nu. We zijn daar sinds afgelopen weekend en druk bezig geweest de camper uit te pakken en huis enigszins te verbouwen. We laten alle info die we nu hebben tot ons doordringen en we voelen even hoe het voelt weer in NL te zijn en zetten vanuit hier de volgende stap als we de camper verkocht hebben!

The post We zijn weer in Nederland first appeared on The Good Drive.

Na mijn vorige blogstukje heb ik inderdaad een aantal goede gesprekken gehad (bedankt daarvoor!) maar het belangrijkste effect van dat stuk was dat mijn hoofd een stuk leger werd. Misschien moet ik vaker schrijven. Ik heb nogal wat thema's waar ik wel wat over kwijt wil: over het probleem van jongens en mannen in onze westerse samenleving (de eenzaamheidsepidemie), over Nederlanders die niet kunnen of willen ontvangen, het onderwijs maar ook de politieke ontwikkelingen en onrusten in Europa en het loslaten van waarheid over wie wij zijn als mens in onze cultuur. Dat is nogal wat, maar dat krijg je van rust in je hoofd

Ik kies er nu voor om dit blog te eindigen met een paar dingen die we gedaan hebben. De rest volgt nog.

Cabo de Gata

Na Portugal zijn we teruggereden naar Spanje waar we naar natuurpark Cabo de Gata zijn geweest. We konden daar heel mooi wandelen, leuke strandjes en een leuke camping. De moeite waard om er nog eens terug te keren!

Cartagena

Daarna zijn we doorgereden naar Cartagena. Een vrij grote - en vrij authentiek Spaanse - plaats aan de zuidkust. Erg groot met een Romeins amfitheater en een leuke binnenstad met restaurantjes.

Ook hebben ze daar zoutmeren die helemaal rood/roze zijn. Een tof gezicht, helaas heb ik het niet helemaal goed op de foto gekregen:

Elche

Elche heeft een UNESCO beschermd palmbomenbos! Maar wist je dat palmbomen oorspronkelijk helemaal niet voorkomen in Europa? Ze zijn allemaal geïmporteerd de afgelopen eeuwen!

Xalo

In Xalo hebben we even meegekeken en een gesprek gehad bij jeugdzorginstelling Experanza. Niet echt een gezinshuis maar we hebben wel een beeld van wat er kan en hoe het werkt. Xalo is ook nog eens leuk en betaalbaar... de eerste plek in Spanje waarbij we zoiets hadden van.. .daar zien we ons nog wel wonen. Klein dorpje, half uur van het strand. Prima!

Barcelona

En zo kwamen we weer in Barcelona, waar we Tony en vriendin weer hebben ontmoet. Lekker gegeten, pakketjes uitgewisseld en nog een dagje de stad ingegaan. Voor de tweede keer viel op hoe duur het hier is, zeker vergeleken met Portugal maar ook de rest van Spanje. Maar we klagen niet, we hebben immers de kabelbaan gedaan

En bovenaan de kabelbaan staat een mooi fort met oude kanonnen.

Carcasonne

Vanuit Spanje naar.... Frankrijk! Opvallend is dat het daar echt voorjaar is. In Spanje / Portugal wordt het wel warmer maar in Frankrijk overheerst echt het heerlijke frisse groen. Met niet onaardige temperaturen. Als eerste stop zijn we naar Carcasonne geweest. Van het spel zeg maar. Of misschien meer bekend vanwege de oude binnenstad met bijbehorend fort.

Gezinshuizen

En nu zijn we dus bij een gezinshuis.. we hebben diverse plekken in Frankrijk aangedaan om de mogelijkheden van in het buitenland iets dergelijks te starten te onderzoeken. Die mogelijkheden zijn er maar Europese regels maken buitenlandplaatsingen veel moeilijker dan eerst. Geen land die zich daar echt aan houdt behalve... Nederland! Dus er zijn nogal wat hobbels te overwinnen. Het oude werk van Margreet (Pluryn) deed dit eerder wel maar is er dit jaar mee gestopt. Dus hoe makkelijk dit is - geen idee... eerst bedenken wat we willen en dan bedenken hoe! We hebben nog wat adresjes waar we langs kunnen en nu staan we een week bij een gezinshuis zodat we in de keuken kunnen meekijken. Wegens privacy kan ik geen foto's of locatie plaatsen maar de conclusies komen er hopelijk snel aan!

Meivakantie

We hebben ons ook nog een weekje meivakantie gegund waarbij we een superleuk gezin uit Nederland zijn tegengekomen. Bedankt Joost, Veronique en Thomas voor een hele toffe week samen!

The post Plannen first appeared on The Good Drive.

We hebben het slecht weer gebruikt omdat er veel geregeld moest worden:

• De wc van de camper lekte
• De accu’s van de camper gingen stuk
• Svenne had een nieuwe bril nodig. En moest 2 weken later worden opgehaald.
• Margreet moest naar de tandarts (uiteraard)
• Ik moest naar de huisarts en vervolgens een week wachten op een afspraak met de oogarts
• Ik ben twee dagen bezig geweest met belasting aangifte en bellen met de belastingdienst omdat een van ons niet meer in NL woont (maakt alles heel ingewikkeld)
• Via de oogarts kwam ik er achter dat ik in m'n linkeroog een prisma (astigmatisme) heb ontwikkeld. Bij goed weer gaat alles goed maar bij schemer en op schermen lezen zie ik dubbel. Uiteindelijk vooralsnog voor deze situaties helpt een bril gelukkig, maar die moest ook weer besteld en op gewacht worden (argh ik heb dus een bril nodig!).
• We kregen een lekke band die gefixt moest worden.

Omdat we alleen de camper hebben moet je je beseffen dat voor de kleinste dingen iedereen mee moet, even tussendoor zelf iets regelen is er dus niet bij. Je bent dus al gauw een dag(deel) kwijt om - inclusief uitzoeken hoe wat waar - dit te fixen. De tijd vloog dus.

Daarnaast hebben we onze tijd in shopping malls doorgebracht. Konden we kleding kopen, naar de kapper, kadootjes voor Eva-Lynn, noem maar op. In elk geval nam m'n groundhog day en het gevoel dat we nooit uit Albufeira wegkomen epische vormen aan

Tussen de buien door stonden we nog op wat mooie plekken zoals bij Alvor - daar schrijf ik nog apart een kopje over.

Op het land bij Andy en Nikki

Ik ben heel blij dat we geen Facebook hebben maar helaas gaat de moderne tamtam soms via social media. Via mensen die wij zeer kort ontmoet hebben (en die dit meelezen, hallo Ciska en Marcel ) kregen we een Facebook bericht onder ogen van een gezin die wat mensen vroeg om langs te komen. Zij zitten in midden Portugal dus het was weer een paar uur rijden, maar we zijn op de uitnodiging ingegaan. We hebben daar zo'n 8 dagen gestaan op het land. Je kunt ze hier vinden op Instagram: @quinta.gaia .

Ook hebben we Eva-Lynns verjaardag gevierd. Ze was dolbij dat er mensen waren om het samen mee te vieren!

Nikki en Andy zitten net boven Castelo Branco, een plek waar veel Nederlanders naar toe gaan. Ze hebben vier kinderen, net iets jonger dan de onze, maar het spelen ging erg leuk. Spelen was wel pas na 1600 uur want de kinderen moesten gewoon naar de Portugese school. Ik heb begrepen dat dat uitzonderlijk is, omdat veel Nederlanders die naar Portugal gaan het systeem zo willen ontsnappen dat ze ze ook niet naar school doen. Nikki en Andi hebben een land met een boerderij-ruïne gekocht, off-grid en een tienjaren plan om het helemaal te ontwikkelen. Hiertoe is geld nodig en vertrekt Andy elke 2 weken voor 2 maanden naar Nederland. Best intens!

We hebben hier eens goed kunnen leren hoe het allemaal werkt in Portugal voor Nederlanders. Daarnaast hebben we meegewerkt op het terrein: pallets slopen, kippenschuur bouwen, palen in de grond, elektriciteit aanleggen en vooral: fikkie stoken want voor 1 april moest al het snoeiafval van het land. De kinderen hebben geholpen met de vuren, genoten van het buitenleven en de vele dieren (waaronder Henry de haan). Ons ritme was in de ochtend scholen, daarna werken en tussendoor gesprekken voeren.

We zijn nog vast komen te staan met de camper omdat het terrein door de regen nogal nat was.. helaas geen foto genomen (was best stressvol) maar met 2 krikken een schep en een lange plank zijn we er weer uit gekomen! Kostte een halve dag, maar ik had een behoorlijk euforisch gevoel na afloop Weer iets gefixt!

We zijn Nikki en Andy heel dankbaar voor hun gastvrijheid! Ik zal bij de processen wat meer schrijven over wat dit met ons gedaan heeft. Hopelijk zien we elkaar weer.

Foto's: werken op het land, fikkie stoken en het land zelf.

Gelukkig was dit precies een weekje van goed weer!

Alvor en Porto Covo

Uiteraard hebben we ook nog wel wat mooie dingen gezien, maar niet veel. Alvor is een authentiek plaatsje in de Algarve, en Porto Covo hebben we aangedaan als tussenstop naar Nikki en Andy. Aan de westkust.

Alvor:

Porto Covo:

Processen - En nu verder?

Het plan was om nog langs verschillende jeugdzorg/timeout/gezinshuisplekken in het buitenland te gaan. Helaas is contact opnemen nog niet eenvoudig. Een ervan, Experanza, is in Spanje en mochten we langskomen maar follow-up contact hebben we nog niet. Ondanks dat we er nu in de buurt zitten. Anderen gaven aan geen interesse te hebben of om ons te informeren of reageren niet. Ineens zie je het verschil tussen mensen die openstaan (Hi Nikki en Andy) en de toch wat meer gesloten NL cultuur (kijk niet in mijn tuin). Hopelijk vinden we nog wat plekken want vooraf hadden we dit als reisdoel opgenomen om dit te onderzoeken. Ervaringen van hoe anderen dit doen zijn zonder eerdere gezinshuiservaring of emigratieervaring erg belangrijk voor ons.

Daarnaast begin ik serieuze tijdsdruk te voelen. Ook door de overheid die de belastingen op campers gaat verdubbelen per 1-1-2026. Eigenlijk moeten we dit voorjaar de camper verkopen om er niet teveel op te verliezen. Gunnen we Eva-Lynn groep 8? Ook dan moeten we daar nu wel over gaan nadenken. Ik kan m'n lijstje wel herhalen. Gelukkig zijn we dankzij de ervaring bij Nikki en ANdy wel een stukje verder in het proces.

Het is voor ons mogelijk om hypotheekvrij een behoorlijk stuk land of een huis in Portugal te kopen. Dan zit je niet bij de steden of in de Algarve en van Margreets inkomen in elk geval te eten en de maandelijkse uitgaven te dekken. De vraag is dan wel of we dat willen maar het idee om iets op te bouwen buiten de rat race in NL klinkt wel aantrekkelijk. Toch wil ik niet in Portugal op bijstandsniveau zitten dus dan blijft de vraag hoe je in binnenland-Portugal aan extra inkomsten gaat komen. We hebben wel ideeën: gezinshuis, iets verhuren, misschien in de niche van HB-dropouts of gezinnen uit NL gaan zitten (in Spanje bestaat zoiets geinitieerd vanuit Belgie, zij staan wel open voor contact maar pas na mei helaas, zie latent).

Een ander idee is om terug te keren en te gaan huren en onze overwaarde te investeren zodat we meer passief inkomen hebben. Als we iets vinden om te huren (ik sta wel 20 jaar ingeschreven bij Woningnet).

Of een combinatie van die dingen. Of toch terugkomen, weer gaan werken (maar dan minder), in een goedkoper huis wonen zodat we het wat relaxer en breder kunnen hebben. Ons primaire doel om weer in een ontspannen staat te komen is immers behaald! Maar we willen wel graag zo blijven! Ik zou het niet kunnen verkroppen als we door terugkeer weer in die rat race komen en bij een van de kids de issues waar ze nu van af is terug te zien keren - wat voor ouder ben je dan? Het is gewoon naar dat we elke keer weer op die inkomensvraag terugvallen.

In elk geval verwacht ik wel binnen 1-2 maanden in NL terug te zijn om de camper te verkopen. Of we dan ophouden met reizen weet ik niet, maar we moeten hard gaan broeden de komende tijd. Ook over waar we zonder camper verblijven moeten.

The post Verblijf bij Andy en Nikki in Portugal first appeared on The Good Drive.

Khao Sok national park en Ample Forest Farmstay

Om maar eens te beginnen met onze verblijfplaats: ample forest farmstay. Een paar huisjes midden in de jungle, gerund door een Thaise familie. Super aardige mensen met wie we een hele leuke tijd gehad hebben. De kinderen zijn mee wezen zwemmen in de rivier en hebben kreeft en garnaal gevangen. Het eten was fantastisch, de kruiden / groenten / vruchten werden ter plekke in de lokale moestuin geplukt en ter plekke bereid. Ik denk dat dit wel de leukste ervaring is die we hebben gehad in Thailand, met de locals. 's avonds nog biertjes gedronken met de locals en anderen op het resort. Top!

Wat betreft het nationaal park zeggen plaatjes meer dan woorden denk ik:

Koh Samui

Op Koh Samui weinig gedaan, eigenlijk alleen op het resort gebleven en een beetje beachen op het strand. Oh ja, ik heb nog een sollicitatiegesprek gehad op een internationale school, als computer science teacher. Uiteindelijk kwamen we er qua salaris / schoolgeld voor onze kinderen niet helemaal uit en samen met nog wat andere omstandigheden besloten het niet te doen (ik was wel aangenomen overigens). We hebben nog een deel van de reis af te maken in Europa, maar op een bounty eiland wonen is natuurlijk wel een aantrekkelijk idee!

Hua Hin en Het mysterie van de verdwenen stranden

Op de terugweg vanaf Koh Samui reden we door de grootste bui heen die ik ooit heb meegemaakt. Zeg maar wat je hebt in Nederland na een onweersbui maar dan de hele dag door. We wilden nog 2 nachtjes in Hua Hin doorbrengen omdat we het daar leuk hadden gehad (mooi zwembad, resort, zee) maar het resort bleek volgeboekt en veel te duur ook (we hadden blijkbaar geluk gehad) dus we zijn naar een ander hotel uitgeweken aan de noordkant. 500 meter van het strand stond er. Uiteraard liepen we naar het strand toe, maar wat denk je? Geen strand. Enkel een kade! Dus we voelden ons bekocht en hebben de auto genomen naar waar we vorige keer aan het strand waren. Wat denk je? Ook geen strand! Wat blijkt: in het regenseizoen valt er zoveel water dat de bounty stranden van Hua Hin verdwijnen! Alleen was het nu geen regenseizoen. De buien waar we doorheen gingen waren vrij uitzonderlijk maar ze verhoogden het waterpeil van de Thaise golf genoeg om de stranden te laten verdwijnen. In het centrum van Hua Hin was nog wel een strookje strand gelukkig, maar niet veel.

Gelukkig was er nog een strandje in het centrum, maar ook daar was niet veel van over:

Ook zijn we naar de apentempel geweest. Waarom die zo heet weet ik ook niet.

Lissabon

En toen liep ons Thaise avontuur weer ten einde... snif! Het was echt supergaaf, superduur en super de moeite waard!

Bij terugkomst zijn we nog even Lissabon in geweest. Vooral ook om door de jetlag heen te komen. De kinderen vielen bij het uit eten in slaap.

Processen

Thailand heeft iets heel goeds met ons gedaan, maar ik kan niet zo goed uitleggen waarom. We zijn echt helemaal losgekomen van alles. We hebben bewust niet geschoold. We hoefde niet te koken en we hebben enorm intensief geleefd en gereisd. Iedereen vond het leuk, en niemand wilde weer weg uit Thailand. Terug in Portugal viel ons gelijk op hoe snel mensen hier lopen, en je hebt het gevoel in de stad weer op je hoede te moeten zijn. Toen we vanuit NL in Portugal aankwamen hadden we vooral door hoe relax het leven in Portugal is, maar in Thailand is het nog een stapje relaxer. Niet omdat ze daar niet hard werken, Thai en Portugezen zijn eigenlijk heel arm, dus het leven is niet makkelijk, maar hoe mensgericht de Thai zijn en hoe individueel het weer in Europa is: het verschil is echt enorm. Nogmaals, ik ga Thailand niet verheerlijken maar de werkethos is echt anders (zelfs in Portugal zie je geen mensen op het werk slapen bijvoorbeeld ).

Vanwege privacy wil ik niet alles noemen hier, maar een van onze kinderen liep met iets rond waar hij/zij hulp voor kreeg, al meer dan een jaar hulp/gesprekken, en niets wilde helpen. Vijf maanden verder op reis: het issue is bijna volledig verdwenen nu. Geen stress meer van school / maatschappij? Scholen gaat heel goed. Mads leert enthousiast lezen en schrijven. Svenne werkt verder aan groep 6 materiaal en Eva-Lynn krijgt verrijking/wiskunde en ze vragen om te mogen scholen. Eva-Lynn is vrij onverschillig over wel of niet terugkeren. Het is alsof we nu eindelijk functioneren zoals het zou moeten. Het voelt ook beter, zou je als ouders niet juist in je kinderen investeren zoals dat al duizenden jaren gaat ipv dit over laten aan een ander? Uiteraard hebben we nog onze dingen maar als geheel zijn we nu goed op elkaar ingespeeld en er komt ook veel creativiteit weer boven drijven.

Margreet lijkt grotendeels haar oude zelf weer te zijn, alleen de gedachte aan dat dingen weer moeten geeft haar gelijk een soort stressrespons, terwijl ik eigenlijk vooral weer aan wat zou willen bouwen. Voor mij persoonlijk is het reisdoel terugkeren naar jezelf wel behaald, ik denk dat Margreet nog wat meer tijd nodig heeft.

Dat brengt ons wel op het volgende punt: wat gaan we hierna doen? De komende tijd gaan we ons daarop oriënteren. Ik sluit niet uit dat we terugkeren maar als je eenmaal geproefd hebt aan hoe het leven ook kan zijn zal het dan ook niet op dezelfde manier zijn. Nooit meer ga ik 40 uur per week werken. Dan maar een klein huis en part-time werk. We zijn immers gewend aan weinig ruimte nu.

Gaan we iets zoeken in Portugal, Spanje, Frankrijk? Misschien. Gaan we iets opzetten voor jongeren/gezinnen of juist iets B&B achtigs of iets anders? Geen idee, er gaan vele flarden van ideeën door ons hoofd heen. Nu moeten we dat concreet maken. En durven ook. Ik durf geen risico's te nemen. Dat is mijn issue, daar moet ik nog aan werken. We nemen hierin ook - en dat maakt het complex - de ontwikkelingen in de wereld mee. De de-industrialisatie / groene plannen van Europa zullen flinke economische schade met zich meebrengen, dus gaan mensen nog wel reizen (ofwel: ga je nog iets in tourisme starten). Er wordt over oorlog gesproken. Er zijn allerlei problemen waar onduidelijkheid over bestaat. Gaan onze kinderen in NL ooit een huis betalen? Dus waar ga je settelen? Is Nederland juist een goede plek of juist niet? Of moeten we zelfs Europa uit als hotspot van veel mondiale problmen. Zal AI mijn IT werk overbodig maken, en moeten we juist daarom voorsorteren op een andere carriere? Veel vragen waar we het antwoord niet op weten. Of waar je geen invloed op hebt. De komende tijd zal het in elk geval meer hierover gaan.

Wordt vervolgd!

The post Terug in Europa en processen first appeared on The Good Drive.

We zijn in twee dagen tijd van Bangkok naar Khao Sok gereden. Gisteren 7 uur in de auto gezeten. Het plan was om vandaag het park in te gaan maar de boottocht die we wilden doen zit vol dus vandaag doen we niet zoveel. We zitten nu op een farmstay / homestay midden in de jungle. Erg goed voor de internationale contacten; de kinderen hebben al Uno gespeeld met de kinderen van de eigenaar (die erg aardig is en goed Engels spreekt). Zelfs de kinderen hier spreken een beetje Engels.

Ayutthaya

Ayutthaya is de oude hoofdstad van Thailand (toen nog Siam genaamd). Drie eeuwen geleden vernietigd door invallende Birmezen. Het voelt een beetje verdrietig aan want je voelt echt nog wat een rijke / mooie plaats dit is geweest. Ook brengen sommige Thai nog een bloemetje of gebed in de vernietigde tempels. In de gouden eeuw had de VOC ook een nederzetting hier. Deze is ook door de Birmezen vernietigd maar je kon de funderingen bezoeken en er zit zowaar een Nederlands museum daar.

Khao Yai National Park

Dit was echt een hoogtepunt van onze reis in Thailand! Samen met een gids zijn we de jungle ingetrokken op zoek naar wildlife. De gids kon dieren spotten waar we zelf zo voorbij zouden zijn gelopen. Met zijn verrekijker konden we ook nog mooie foto's maken. Gespot: varanen, slangen, neushoornvogels, uilen, kameleons, spinnen, eekhoorns. Het was een hele dagtocht. Op het einde van de dag zijn we nog op zoek gegaan naar olifanten, maar die lieten zich niet zien helaas. Misschien maar beter ook want de gids liet op Youtube nog wat filmpjes zien van olifanten die auto's aanvielen. We moesten speciale sokken aan tegen bloedzuigers, maar buiten het regenseizoen zijn die er amper gelukkig. Wij hebben ze niet gezien.

Ook vind je hier de beroemde waterval uit de film The Beach met Leonardo Dicaprio. 20 jaar geleden naar het strand geweest uit die film en nu dan de waterval. Mijn leven is compleet:

Hua Hin

Op weg naar de volgende bestemming die 10 uur rijden naar het zuiden ligt zijn we gestopt en overnacht bij Hua Hin. Een beetje een toevalstreffer want we hadden de goedkoopste locatie geboekt die we konden vinden maar deze bleek een enorm tof zwembad (of eigenlijk 8 zwembaden) te hebben met een klein waterpark. Ook was het 250 meter lopen naar zee dus we hebben ons nog even goed vermaakt. Het water in zee is bijna 30 graden (warmer dan het zwembad) dus erin zonder door te komen! Hopelijk kunnen we snel een weekje genieten van de zee. Ook was er weer een fantastische nightmarket waarbij je voor amper geld je hele buik rond kon eten. Omdat het hier wat toeristischer is waren de menu's ook in het Engels en was er ook wat westers eten. We vonden het er zo leuk dat we misschien wel teruggaan. Aan de andere kant: de stranden in Thailand kunnen veel mooier zijn en ook is Hua Hin een drukke stad met veel (vooral Russische) toeristen.

De andere kant van Thailand

Thailand heeft een enorme inkomensongelijkheid. Dat betekent dat heel veel mensen heel arm zijn en eigenlijk ook best veel mensen heel rijk. Dat kun je ook wel zien. Daarnaast is er een heel sterke hiërarchie. Zo spraken we op een van de resorts de dochter van een eigenaar wiens zus ging trouwen. Zij werd feitelijk uitgehuwelijkt aan een rijke advocaat om zo het netwerk van het gezin intact te houden of te verbeteren. Vrouwen hebben weinig zeggenschap over hoe ze hun leven inrichten en je wordt geacht je hele leven te blijven luisteren naar je ouders. Ook mag je bijvoorbeeld niet hoger zitten dan je ouders of grootouders. Als je lager in de rangorde zit word je niet geacht een gesprek te initiëren bijvoorbeeld. Het meisje in kwestie wat we spraken zat op een internationale school en had dus een ander beeld van de wereld gekregen en nam de kans met twee handen aan om over deze zaken met ons te spreken. Wij hadden het idee dat deze gouden kooi en het uithuwelijken wat meer speelt in de upper class, maar de rangorde is wel voelbaar. Waar (kinderen van) eigenaren van winkels en resorts ons veel meer benaderen en gelijkwaardig voelen, geldt dat in veel mindere mate voor werknemers die worden geacht hun plek te kennen. Als Farang (buitenlander) sta je per definitie niet onderaan omdat je hier alleen kunt zijn omdat je geld hebt. Ook - anders dan westerlingen - accepteren de Thai veel meer hun positie waar wij veel meer zouden proberen dit te veranderen.

Tot slot kent Thailand natuurlijk ook een booming seksindustrie. Je hoeft hier niet per se mee geconfronteerd te worden maar het is een duidelijke realiteit. Ook loopt e.e.a vooral in Bangkok soms door elkaar heen. Op een bekende nightmarket waar gezinnen met kinderen lopen vind je daarnaast direct de tekenen van seksindustrie met veel (te?) jonge meisjes en stripclubs enzo. Uiteraard was het ons wel opgevallen maar de kinderen hadden helemaal niets door; het is wel mooi te zien dat zij een andere blik op de omgeving hebben dan wij.

The post Meer Thailand (inclusief de wat donkere kant) first appeared on The Good Drive.

Zoals vanouds eerst de leuke plaatjes, dan de processen.

We hebben een auto gehuurd voor 8 dagen om het volgende rondje rondom Bangkok te doen:

Een auto huren is hier relatief goedkoop. En zeker als je telkens voor 5 personen OV moet betalen is het wel een van de betere manieren van transport. Ik had wel wat stress nadat ik het verkeer in Bangkok zag en de site van de ANWB lees hierover. Tot nu toe gaat het echter goed. Ik zou zeggen dat in Europa / NL het verkeer heel erg op regels is gebaseerd en als iemand zich er (per ongeluk) niet aan houdt krijg je meteen een ongeluk of de middelvinger. In Thailand zijn er ook verkeersregels maar je moet continu anticiperen omdat je er niet vanuit kunt gaan dat alles normaal gaat. Iedereen blijft wel relax onder alle omstandigheden, en doet zijn best de ander niet te raken. Het enige is dat dit veel meer concentratie vereist. Tel daarbij op dat je links rijdt en rechts stuurt en na 2 uurtjes ben je wel doodop.

Jackfruit en ernstige allergische reactie

We zijn veel aan het ontdekken als het gaat om eten in Thailand. Het eten is echt fantastisch, vers, en gezond (als je de schorpioenen en slangen links laat liggen). Zo hebben we de jackfruit ontdekt die in Nederland vooral als vleesvervanger uit een blikje wordt gegeten. Je kunt 'm ook rijp / geel eten en dan is ie echt vet lekker! Alleen binnen 2 minuten stond m'n mond in de brand. M'n tong en gehemelte voelden alsof ik op een egel had gebeten en m'n tandvlees alsof ik er met een schuurspons overheen ben gegaan. Ik kreeg vet heftige pijn in m'n slokdarm. Het was echt niet grappig en even dacht ik dat het niet goed zou komen nadat m'n keel ook heel erg veel pijn ging doen. Een korte zoekactie later blijkt dat ik het Oral Allergy Syndrome heb. Een allergische (kruis)reactie op sommige voedingsmiddelen, vooral als je ook hooikoorts heb. Nu blijkt Jackfruit nogal allergeen te zijn, maar er is (in het westen) weinig over bekend omdat het niet vers wordt gegeten. Gelukkig geen anafylactische shock gekregen maar het was wel eng. Het duurde ongeveer 2 uur voor de symptomen weg waren. We laten ze wel links liggen vanaf nu, erg jammer want erg lekker!

Bangkok Canals

In Bangkok zijn we met een longtail boat nog door de kanalen gevaren. Ook hier weer arm en rijk door elkaar. Varanen gezien, kinderen die in het water spelen, bewoners aan het water. Erg leuk!

Taakradan Valley Resort

Een resort, met zwembad, vlakbij Kanchanaburi. Super mooi, midden in de natuur, vlakbij een meer en verschillende nationale parken. De eigenaar was superaardig en de kinderen hebben de eerste internationale contacten gemaakt door pakkertje te spelen met een Thaise jongen, die op z'n vrije schooldag met z'n moeder mee naar werk was. Er liep echter een zwerfhond rond die Margreets schoen had gestolen! Met behulp van het personeel op de brommers hebben we de schoen gelukkig teruggevonden.

Erawan watervallen

Midden in het gelijknamige nationale park vind je de Erawan watervallen. Het zijn er zeven maar we hebben er maar vier bekeken. Niet omdat het niet mooi was, maar omdat we veel tijd verloren waren aan het terugvinden van een schoen (zie vorige stukje) zwemmen, en de knabbelvissen in de eerste 2 watervallen. Knabbelvissen? Ja, ze knabbelen de dode huidcellen van je voeten. Heel raar gevoel. En je kunt lekker zwemmen onder de watervallen!

Aapjes voeren

Langs de weg wonen apen in het bos, en die lusten nootjes en bananen. Die hebben we ze dus maar even gevoerd! Hilarisch maar ook oppassen dat ze je auto niet ingaan om je spullen te jatten!

Sai Yok

Een klein plaatsje aan de "death railway" (later meer hierover) met lekkere gefrituurde banaan en een heel tof koffiehuis aan de rivier. Niet de Kwai, maar de Kwai Noi, net parallel eraan. In deze buurt is nog veel meer zoals hot springs, grotten en nog meer watervallen maar we besluiten toch maar verder te gaan.

Kanchanaburi en de brug over de Kwai

Hier vind je de beroemde brug over de river de Kwai, naar het gelijknamige boek en de film. Zie ook wikipedia. De brug, tezamen met de spoorlijn is door oorlogsgevangenen tijdens de Japanse bezetting gemaakt. Hierbij zijn vele doden gevallen, ook Nederlandse, door de uitbuiting van de Japanners. Tijdens de oorlog hebben de geallieerden de brug vernield waardoor de bogen niet meer helemaal consistent zijn. De spoorlijn verbond Myanmar/Burma met Thailand. Inmiddels is het spoor alleen nog bestaand in Thailand. Je kunt over de brug lopen en je moet opzij springen als er een trein aankomt.

Ook is er een fantastische avondmarkt in Kanchanaburi waar we van allerlei kraampjes hebben gegeten. En de kinderen nog even gesprongen hebben op een springkussen. Ik moet zeggen dat af en toe je wel denkt aan hygiene en niet ziek worden als je van de kraampjes eet, maar tot nu toe hebben we nergens last van! Behalve dat ik nooit meer terug kan naar aardappelen met jus, bloemkool en een gehaktbal vrees ik.

Ook is er een oorlogsbegraafplaats waar de slachtoffers van de Japanners liggen. Ook Nederlanders.

Drakentempel

Nog een beetje onontdekt en vol biddende monniken en nonnen is er de drakentempel! Rondom de toren kun je naar boven lopen in de draak en dan de baard aanraken voor geluk. Erg indrukwekkend. Ook is er een of andere schildpad waar je door de bek naar binnen kunt en door uhh.. de achterkant weer naar buiten. Iets met een reis naar binnen ofzo Check de plaatjes maar zou ik zeggen!

Processen

Inmiddels lijkt het erop dat nu ook Eva-Lynn in woord en daad van de reis aan het genieten is. Margreet lijkt ook echt herstellende te zijn en kan ook weer wat genieten van Thailand en de spontane dingen die we doen (en dat zijn er heel veel). Haar pijnlijke schouder is weg maar de zenuwen tintelen nog wel dus wellicht moeten we bij terugkomst daar nog naar kijken. We werken goed samen als team en er is veel meer balans in hoe we als gezin functioneren. Misschien zijn we er nog niet, maar het gaat de goede kant op. Iedereen lijkt goed in z'n vel te zitten. We kiezen ervoor om in Thailand niet te scholen om gewoon 100% alles eruit te halen hier.

Dat moet ook wel want het is best een financiële investering en dat is mijn leerpunt (volgens Margreet althans, ik denk dat ik gewoon verstandig met geld om wil gaan ). Thailand is goedkoop maar met z'n vijven is het toch aardig wat geld en zeker in deze streek (rondom Bangkok en de nationale parken) is verblijf duur. Ook wil je niet hier zijn en dan niets doen. Ik moet wel toegeven dat dit niet had gekund als we rechtstreeks vanuit Nederland hierheen zouden zijn gegaan, dan was het een grote stressboel geworden. En dat wat deze trip ons nu brengt moet je misschien ook niet in geld uitdrukken maar ik merk gewoon dat mijn calvinistische opvoeding telkens bovenkomt samen met de angst om straks dakloos te zijn ofzo en geen werk meer te vinden. Of dat we er niet uit gaan komen wat we met z'n allen willen gaan doen hierna. Hoe laat je dat nou los zeg.

Dan kom ik op de Thai. Als je de Portugezen al relax vindt dan heb je de Thai nog niet gezien. Slapen op je werk (lege winkel oid) of je kind meenemen naar werk is niet heel gek hier. Kind doet dan niet zoveel, eigenlijk niets. Werkelijk niemand komt gestressed over. Mensen zijn hier gewoon niet zo doelgericht en dat merk je aan alles. Gewoon "zijn" lijkt de norm. Niet dat het niet goed geregeld is als toerist hier, maar alles gaat met vriendelijkheid en oprechte interesse gepaard. Zo kregen we een sleutelhanger van iemand die langs de weg zat te figuurzagen ("I want to give this to you") en andere kadootjes en geïnteresseerd vragen en mensen maken continu tijd voor je. Spontaan op straat. Op de boot. In het hotel. In het restaurant. Ongekend. (uitzondering: tuktuk drivers en tourist traps)

Er is veel mis met Thailand (daarover volgende keer meer) maar hier kunnen we wel wat van meenemen in ons kikkerlandje.

The post Erawan watervallen, meer Thailand en heftige allergie first appeared on The Good Drive.

Ik schrijf dit in ons Hotel met een iced cappucino en uitzicht op het zwembad waar de kinderen even relaxen. We zijn al best druk geweest in Bangkok en willen deze ochtend even relaxen. Misschien doen we vanmiddag nog een boottocht, dat gaan we nog zien. Eerst even een blogje schrijven:

Iedereen is redelijk goed door de jetlag heen (lang leve melatonine) in de zin dat we actief zijn maar overdag heeft iedereen een inkakmoment en 'savonds om 23.00 vraagt iedereen zich af waarom we in vredesnaam naar bed zouden moeten. Blijft toch een raar ding dat tijdsverschil.

Arm en rijk

Ik ben hier zelf al twee keer eerder geweest (hoi @sebastiaan ) maar toen is het me niet zo opgevallen. Misschien omdat we vorige keren vooral maar even hier waren op Kao San (het toeristische deel) en alleen de highlights deden die daar toch al in de buurt lagen. Nu zitten we in een familiehotel wat verderop en moeten de halve stad doorcrossen om ergens te komen.

Kijk maar eens naar deze foto:

In het midden zie je de armoedige huisjes van arme Thai, links daarnaast (blauwgrijs) ons hotel en daarnaast een vrij luxe appartementengebouw. Niet op de foto aan de andere kant beginnen de wolkenkrabbers met hoofdkantoren van o.a. Siemens. Dit beeld zie je in heel Bangkok; luxe villa's naast mensen die in halve kartonnen dozen wonen.

Verder is dit geen stad om lang te blijven want de smog hangt voor je ogen en elke dag dat je hier bent leef je een jaar minder lang. En dan beginnen ze over lage emissiezones in Ede. Nou, hier bestaat dat niet hoor. Dat gaat ook echt niet gebeuren.

Transport

We doen dan overigens zoveel mogelijk met lokaal transport en dat is een uitdaging om uit te zoeken en niet opgelicht te worden. Zo is er een publieke boot waarbij je voor 18 Baht de halve stad doorgaat (ongeveer 50 cent) maar vaak niet duidelijk hoe dat werkt (alles in het Thais). En vaak naast de ticketbalie staat een engelse vendor (die meteen op je afloopt) die kaartjes voor de overvolle toeristenboot verkoopt die hetzelfde doet maar dan voor 150 Baht (4-5 euro). Nog steeds niet veel maar goed, wie wil je steunen. Taxi's zijn ook goedkoop (vooral omdat we met z'n vijven zijn is het soms goedkoper dan OV) maar zodra ze zien dat je uit het westen komt gaat de meter uit en kiezen ze voor een vaste prijs die 3-10x hoger ligt. Daar doen we niet aan mee, en nemen dan de volgende taxi maar die we een royale tip geven voor zijn eerlijke gedrag. Wij zien de uitdaging wel en komen zo ook in contact met locals die ons proberen te helpen!

Tuktuks, de vanouds snelle manier van transport worden niet meer door Thai gebruikt en zijn er enkel nog voor toeristen. Uiteraard 1 keertje gedaan (met gevaar voor eigen leven):

Met gevaar voor eigen leven omdat we eigenlijk niet passen, gordels niet omgaan, de tuktuk overal tussendoor crosst en de uitlaatgassen zich diep in je longen nestelen. Heerlijk die vrijheid! Doet me denken aan m'n eigen jeugd waarbij we met 10 kinderen in de kofferbak van de stationwagen naar een feestje gingen. Geen rubberentegels in Thailand!

Naast het hotel ligt een kanaal en de watertaxi is ook nog niet door de toeristen gevonden en transporteert je makkelijk van oost naar west. Je moet af en toe overstappen maar het is ons niet duidelijk waarom.

Ook kun je over de grote river de Ferry nemen (dus niet de toeristenboot, ben er 1x ingetrapt) en dat levert mooie plaatjes op:

Kao San

Om de jetlag door te komen zijn we na onze eerste nacht naar de wijk Kao San gegaan. Kao San is waar ik zelf 2x eerder ben geweest en is het oude deel van de stad waar nu alle toeristen komen. Voorheen was het ook de backpackers verzamelplaats (van voor het bestaan van de Lonely Planet) maar nu vind je na zonsondergang vooral dronken mensen. Voor old times sake toch er even heengegaan. Ook omdat m'n favoriete lokale restaurantje (waar vooral locals kwamen, maar toch met engelse kaart) daar was. Maar helaas: die bestaat niet meer. Snif. Overal mensen die tuktuk roepen, willen dat je iets van je koopt. En nog opvallender: waar vroeger de internetcafes zaten vind je nu cannabis shops. Dat is gelegaliseerd in Thailand. Bijzonder, omdat je vroeger moest oppassen omdat je de doodstraf kon krijgen hiervoor.... gek hoor!

Ook hebben de kinderen voor het eerst een kokosnoot leeggedronken! Hoewel, eigenlijk deden wij dat. Zag er leuk uit maar ze vonden het iets minder lekker.

Kinderen

Thai zijn dol op kinderen lees je overal. Nou dat is echt zo. In het OV wil iedereen naast ze zitten. Ze krijgen de hele tijd kadootjes, worden geknuffeld en aangeraakt (vooral Mads wordt daar helemaal gek van) en krijgen kadootjes. Score: iedereen kettinkjes en Mads een mini-ventilator van een stel in de metro wat helemaal smolt toen ze hem zagen.

Mahanakhon Skywalk

De volgende dag (of gisteren) zijn we al vroeg op pad gegaan en hebben we de Skywalk gedaan op de hoogste wolkenkrabber van Bangkok (300 meter, 78 verdiepingen). Fantastisch uitzicht en je kunt op een glazen plaat lopen waar je 300 meter naar beneden kijkt. Ik vond het doodeng (hoogtevrees) maar de kinderen vonden het fantastisch.

Wat Arun

Een van de weinige echt toeristische plekken die we hebben gedaan. Een 300 jaar oude tempel aan de rivier, bestaande uit mooie mozaieken.

Iconsiam

Een voorbeeld van de extreme rijkdom die Bangkok ook kent. Een vijf jaar oud shopping mall die moet concurreren met het al over-the-top shopping mall in Siam Square. Maserati's, Rolex, alles. Maar ook een hele mooie lichtshow en lekker eten. Het idee is om er de beste restaurants in Zuid-Oost Azie te hebben met een enorm, enorm foodcourt inclusief indoor floating market. Geen idee dat je overprikkeld kan raken van eten. Uiteraard hebben we er gegeten omdat je heel luxe kunt eten tegen westerse prijzen. We hebben bij een Michelin gerenommeerd Kantonees restaurant gegeten voor ongeveer 70 euro. Voor NL begrippen natuurlijk niets, maar als je bedenkt dat een maaltijd normaal maar 1-2 euro kost in Thailand redelijk over de top.

Iconsiam:

Foodcourt (stukje, er zijn meerdere verdiepingen ter grootte van een flinke AH XL):

De lichtshow:

Filmpje (de moeite waard):

Eten en drinken

Ik ben aan het genieten van het heerlijke aziatische eten hier, maar de kinderen moeten er nog flink aan wennen. Het is soms een uitdaging omdat alles in het Thais is, maar dankzij de iphone kunnen we menu's vertalen. Vooral voor Mads en Svenne is het af en toe moeilijk om hier te eten. Eva-Lynn heeft ontdekt dat ze dol is op Noodles en flied lice - ehh fried rice! Westers eten is hier ook wel maar het is niet te eten, omdat ze gewoon niet westers kunnen koken.

Morgen huren we een auto, doodeng! En gaan we naar de nationale parken rondom Thailand!

Lissabon

Oh ja we waren ook nog naar Lissabon en Cintra geweest om m'n verjaardag te vieren. We zijn daar ook nog naar het oceanium geweest. Ik upload wel een paar plaatjes en laat het daarbij verder

Processen

Eigenlijk weinig te vertellen. Alles gaat nu heel soepel en goed. Alleen Margreet heeft nog last van haar arm / schouder. Uit de MRI kwam niets dus het komt toch echt door een ontsteking door de vaccinatie. Gevoelloze vingers zijn het vervelendste symptoom.

De kinderen hebben het vliegen goed doorstaan, lopen door heel Bangkok zonder te klagen, alleen Eva-Lynn kan (nog) niet zo goed tegen de hitte. En het is maar 33 graden met 100% luchtvochtigheid. Komt goed!

The post Bangkok (en een beetje Lissabon) first appeared on The Good Drive.

Thailand

We gaan naar Thailand! De kogel is door de kerk. We hebben de vaccinaties helemaal weten te regelen (vooral Hepatitis A) en na lang beraad of we dit geld wel moesten uitgeven hebben we geboekt. De reis naar Thailand is vrij duur dus ik had er wel een beetje stress over om te boeken. De redenen dat we het toch doen zijn de volgende: 1) de avonden zijn inmiddels erg koud (overdag niet, ik schrijf dit in het zonnetje in m'n t-shirt nu) waardoor we veel binnen zitten in de camper dan (ik heb daar nogal last van, de rest niet maar toch). 2) we wilden altijd nog eens een echte verre reis maken buiten Europa en 3) we willen onszelf als gezin een beetje pushen om te kijken hoe we ons handhaven in onzekerdere omstandigheden. 4) Mijn eigen onterechte financiele stress overwinnen.

We gaan dus echt backpacken. We boeken een hotel in Bangkok voor de eerste vier nachten en daarna zien we het wel. Zowel Margreet als ik hebben dat vaker gedaan maar met een heel gezin vind ik dat toch wat spannender. Daarom dus Thailand, ik weet uit ervaring dat het daar niet zo moeilijk reizen is. We vertrekken 15 januari en we gaan 28 dagen. Of langer als het bevalt maar dan moet je wel wat gaan regelen met een visum

Todo's:

• Plek vinden voor de camper om te stallen en vervoer van / naar vliegveld
• Rugzakken kopen
• Hotel in Bangkok boeken
• Een plan verzinnen voor wat we gaan zien in Thailand

Kerst

We hebben besloten een paar dagen rustig aan te doen en zijn geland op Salemo Eco Camp. Hier staan heel veel gezinnen, vooral NL en Duitse. Het is hier minder hippie-achtig dan op Mikkies place en de plaats is veel beter onderhouden (en helemaal niet duur). Als iemand ons nog op wil komen zoeken dan kan je hier ook afspreken omdat er vele accomodaties te huur zijn. 20 minuten lopen vanaf het strand, onder de bomen, schone en fijne douches etc. Top plek dus! Kerst hebben we met onszelf gevierd in de camper met biefstukjes (dit jaar geen ossenhaas, dat hebben we wel gemist ). En kerstavond hebben we rond het kampvuur doorgebracht met een aantal gezinnen, hapjes en iets te veel wijn. Overigens wordt er bijna elke avond wel een vuurtje aangestoken waar iedereen dan gezellig omheen gaat hangen.

Op tweede kerstdag zijn we naar het strand geweest. Het water is helemaal niet koud en er werd nog druk gezwommen ook!

Sagres en kaap St. Vincent

We zijn op het uiterste zuidwestelijke puntje van Portugal aangekomen. Super mooi en een fantastische zonsondergang. Er is hier een enorme surfersvibe omdat de golfen hier machtig hoog zijn. Overal stelletjes of groepjes mensen in Volkswagen busjes die elke dag gaan golfen. In de ochtend werken ze als digital nomad, de rest van de dag spelen ze op zee. Wat een leven! Kunnen wij ook nog een voorbeeld aan nemen.

Stranden en rotspartijen

Portugal heeft echt een fantastische kustlijn. Elk strand is mooi. Plaatjes zeggen meer dan woorden!

Ferragudo

We hadden als tip gekregen om naar Ferragudo te gaan. Een plaatsje aan de andere kant van de rivier tegenover Portimao. Naar het schijnt kun je daar fantastisch vrij staan aan het water. Maar helaas, het mag niet meer. Navraag deed dat er een stel camperaars waren (naar verluid een paar Nederlandse gezinnen die er heel lang gingen staan!) die er een zooitje van maakten: grote kampvuren, rotzooi dumpen etc. waardoor camperaars nu verboden zijn daar. Dus wij stonden daar wat verbouwereerd (wat nu?) toen een Portugees ons opmerkte. Hij had in NL gewoond tot zijn vrouw overleed is en was teruggekeerd en wilde ons graag helpen. Hij bracht ons naar een verborgen plek bovenop de heuvel waar we wel mochten staan! Zo konden we toch nog genieten van die mooie plaatsje. Dat zijn toch de mooie dingen, zoiets gebeurt in Nederland toch zelden dat iemand je spontaan helpt...

Processen

Eigenlijk beginnen we nu in een fijne flow te komen. De kinderen worden steeds zelfstandiger (dat werd tijd ook) nadat we een paar dagen hebben moeten preken over zelf aankleden, ontbijten, tanden poetsen etc. Daardoor houden we nu meer tijd over in een dag. Iedereen is ook weer fit. Mijn buikgriepje hield lang aan. Eigenlijk was ik maar 2-3 dagen echt ziek maar daarna nog twee weken vermoeid. Later las ik dat de nieuwe variant van Covid ook enkel buikklachten kan geven. We zullen het nooit weten maar het zou wel de vermoeidheid verklaren (heb ik altijd na elke covid infectie).

Scholen is nog niet echt routine. Eva-Lynn pakt alles heel snel op en is leergierig (als ze zin heeft) maar het gebrek aan materiaal maakt de voorbereiding lastig. Ik heb Svenne breuken geleerd (en Eva-Lynn deed mee) maar bijhouden is echt niet zinvol. Eva-Lynn wist alles nog en had binnen een minuut alle sommen af en goed. Het materiaal van school hebben we niet zoveel aan (allemaal verhaaltjessommen waar niemand blij van wordt). En hier aan NL materiaal komen is ook lastig. DUs het blijft improviseren.

Svenne lesgeven is een ander verhaal. Als er iets misgaat (ze snapt iets niet of ik leg het volgens haar niet goed uit) dan wordt ze boos/verdrietig/emotioneel/onleerbaar. Navragen of ze dat op school ook heeft zegt ze ja maar dan komt het er daar niet uit. Ze heeft dus echt nog een weg te gaan met "leren leren" en daar is duidelijk op school niet genoeg aandacht aan gegeven (in tegenstellig tot bij Eva-Lynn waar in Eureka de leerkuil wordt gestimuleerd).

Margreet begint nu eindelijk ook wat meer ontspannen te worden. Ik vraag haar steeds of ze een blogje wil schrijven maar ze geeft aan er nog niet helemaal aan toe te zijn. Tegen die tijd doet ze zelf wel haar verhaal.

Verder begin ik me steeds meer te realiseren wat een enorm stressvol land Nederland eigenlijk is. De zaken die echt belangrijk zijn kom je nauwelijks aan toe (elkaar, relaties) omdat er zoveel moet en er geen spontaniteit meer is. School (Parro!!!!!!) is echt te druk, altijd berichten, alles op afspraak, racen tegen de klok, buitenschoolse activiteiten, een gepland sociaal leven, de druk om te moeten werken om alles te kunnen betalen (wonen!). Het is echt bizar wat het met je doet als je daar vrij van bent. Je moet zeker 6-8 weken eruit zijn voor je het verschil gaat voelen. Een vakantie helpt daar niet tegen. Iedereen die ik hier spreek die ook reist zegt het zelfde. Ja alles is goed geregeld in NL maar de prijs die we betalen is enorm. Het is denk ik niet zomaar dat veel mensen part-time werken in Nederland, alleen op die manier kun je nog wat rust inbouwen. Covid heeft niet geholpen: thuiswerken, "efficiente" videogesprekken, maar vooral ook alles reserveren (musea, uitjes). En het rare is: we zijn in NL zo gewend om te "regelen" dat veel mensen dat nog fijn vinden ook. Omdat we vastzitten aan agenda's. De straat is om onderweg te zijn, spontaan mensen tegenkomen gebeurt nauwelijks, en dan is er nauwelijks tijd voor een praatje want je bent altijd op weg naar je afspraak.

Uiteraard moet er in de toekomst gewerkt worden, maar whatever hierna komt, zoals het was voor ons gaat het niet meer worden. We doen allemaal mee met die gekte als je erin zit, maar je kunt anders kiezen. Ook in Nederland, zoals wij al jaren zonder agenda leven. Wie doet er mee?

The post Kerst en we gaan naar Thailand! first appeared on The Good Drive.

Silves

Ik begin maar even met een foto niet van mezelf, want dat geeft wel het mooiste aan hoe Silves eruit ziet.

Een mooi kasteel op een berg met een mooi oud stadje. Naar verluid het oudste stadje van de Algarve. Het kasteel was ooit van de moren en heeft daarna diverse functies gehad.

Ik was helemaal kapot van het naar boven lopen maar we hebben toch nog een paar mooie shotjes.

En wat ik niet wist: blijkbaar is de Kip Piri Piri in Portugal uitgevonden! Dus uiteraard hebben we 's avonds goed gegeten, iedereen vond het fantastisch lekker!

Daarna hebben we een nachtje vrijgestaan op een mooi strand:

Geregel

Verder was het naast verder opknappen een hoop geregel. We hebben nog steeds het plan een maandje naar Thailand gegaan maar daar hebben we vaccinaties voor nodig. Ik dacht dat je die een maand van te voren moest hebben maar dat bleek niet zo te zijn. Het vinden van de vaccinaties was een stuk lastiger! Uiteindelijk hebben we eerst gebeld met een vaccinatiecentrum maar die zaten de komende maanden vol. Daarna zijn we naar een gezondheidscentrum geweest in Albufeira maar die konden ons niet helpen.

Uiteindelijk hebben we een Nederlandse huisarts gevonden die de recepten voor de prikken heeft uitgeschreven. Met die recepten zijn we naar de apotheek gegaan die ze natuurlijk niet op voorraad had. Volgende dag terug. En de dag daarna konden we ze laten zetten. Drie dagen geregel dus weer! Maar we hebben ze!

Nu nog verder opknappen en dan maar definitief besluiten wat we gaan doen.

Ook moeten we hier in de buurt blijven want na het tandartsbezoek, wortelkanaalbehandeling brak er weer een stuk kies af bij Margreet dus de 20e moeten we weer naar een tandarts. Gevolg is dat we al 2-3 weken op het zelfde stukje Algarve rondzwerven door het bijkomen / herstellen / prikken en tandartsafspraken.

En voor Thailand moet er ook nog wat geregeld worden, zoals het stallen van de camper. Ben benieuwd of het gaat lukken nog! Als we dan terugkomen zitten we wel weer in het goede weer en zitten we 's avonds hopelijk wat minder opgesloten in de camper.

We komen overigens niet terug naar NL voor kerst / Oud en nieuw, teveel gedoe en het weer is hier echt een stuk beter. Hoe we de feestdagen gaan doen? Geen idee We hadden een wat luxere camping gezien met binnenzwembad, ik denk dat we daar een paar dagen gaan staan en/of ergens gaan eten met kerst.

Overigens hebben we niet echt het kerstgevoel; hier en daar zijn wel wat kerstliedjes en kerstbomen maar met 20 graden en volle zon is kerst toch echt anders dan in Noord-Europa.

We hebben wel Chanoeka gevierd (lichtjesfeest) dus dat is in elk geval iets:

The post Silves, prikjes en geregel first appeared on The Good Drive.