Kerst en we gaan naar Thailand!

Het is even geleden, dus tijd voor een update. Ik eindig zoals gewoonlijk weer met de processen en begin met de leuke plaatjes.

Thailand

We gaan naar Thailand! De kogel is door de kerk. We hebben de vaccinaties helemaal weten te regelen (vooral Hepatitis A) en na lang beraad of we dit geld wel moesten uitgeven hebben we geboekt. De reis naar Thailand is vrij duur dus ik had er wel een beetje stress over om te boeken. De redenen dat we het toch doen zijn de volgende: 1) de avonden zijn inmiddels erg koud (overdag niet, ik schrijf dit in het zonnetje in m'n t-shirt nu) waardoor we veel binnen zitten in de camper dan (ik heb daar nogal last van, de rest niet maar toch). 2) we wilden altijd nog eens een echte verre reis maken buiten Europa en 3) we willen onszelf als gezin een beetje pushen om te kijken hoe we ons handhaven in onzekerdere omstandigheden. 4) Mijn eigen onterechte financiele stress overwinnen.

We gaan dus echt backpacken. We boeken een hotel in Bangkok voor de eerste vier nachten en daarna zien we het wel. Zowel Margreet als ik hebben dat vaker gedaan maar met een heel gezin vind ik dat toch wat spannender. Daarom dus Thailand, ik weet uit ervaring dat het daar niet zo moeilijk reizen is. We vertrekken 15 januari en we gaan 28 dagen. Of langer als het bevalt maar dan moet je wel wat gaan regelen met een visum 🙂

Todo's:

• Plek vinden voor de camper om te stallen en vervoer van / naar vliegveld
• Rugzakken kopen
• Hotel in Bangkok boeken
• Een plan verzinnen voor wat we gaan zien in Thailand

Kerst

We hebben besloten een paar dagen rustig aan te doen en zijn geland op Salemo Eco Camp. Hier staan heel veel gezinnen, vooral NL en Duitse. Het is hier minder hippie-achtig dan op Mikkies place en de plaats is veel beter onderhouden (en helemaal niet duur). Als iemand ons nog op wil komen zoeken dan kan je hier ook afspreken omdat er vele accomodaties te huur zijn. 20 minuten lopen vanaf het strand, onder de bomen, schone en fijne douches etc. Top plek dus! Kerst hebben we met onszelf gevierd in de camper met biefstukjes (dit jaar geen ossenhaas, dat hebben we wel gemist 🙁 ). En kerstavond hebben we rond het kampvuur doorgebracht met een aantal gezinnen, hapjes en iets te veel wijn. Overigens wordt er bijna elke avond wel een vuurtje aangestoken waar iedereen dan gezellig omheen gaat hangen.

Op tweede kerstdag zijn we naar het strand geweest. Het water is helemaal niet koud en er werd nog druk gezwommen ook!

Sagres en kaap St. Vincent

We zijn op het uiterste zuidwestelijke puntje van Portugal aangekomen. Super mooi en een fantastische zonsondergang. Er is hier een enorme surfersvibe omdat de golfen hier machtig hoog zijn. Overal stelletjes of groepjes mensen in Volkswagen busjes die elke dag gaan golfen. In de ochtend werken ze als digital nomad, de rest van de dag spelen ze op zee. Wat een leven! Kunnen wij ook nog een voorbeeld aan nemen.

Stranden en rotspartijen

Portugal heeft echt een fantastische kustlijn. Elk strand is mooi. Plaatjes zeggen meer dan woorden!

Ferragudo

We hadden als tip gekregen om naar Ferragudo te gaan. Een plaatsje aan de andere kant van de rivier tegenover Portimao. Naar het schijnt kun je daar fantastisch vrij staan aan het water. Maar helaas, het mag niet meer. Navraag deed dat er een stel camperaars waren (naar verluid een paar Nederlandse gezinnen die er heel lang gingen staan!) die er een zooitje van maakten: grote kampvuren, rotzooi dumpen etc. waardoor camperaars nu verboden zijn daar. Dus wij stonden daar wat verbouwereerd (wat nu?) toen een Portugees ons opmerkte. Hij had in NL gewoond tot zijn vrouw overleed is en was teruggekeerd en wilde ons graag helpen. Hij bracht ons naar een verborgen plek bovenop de heuvel waar we wel mochten staan! Zo konden we toch nog genieten van die mooie plaatsje. Dat zijn toch de mooie dingen, zoiets gebeurt in Nederland toch zelden dat iemand je spontaan helpt...

Processen

Eigenlijk beginnen we nu in een fijne flow te komen. De kinderen worden steeds zelfstandiger (dat werd tijd ook) nadat we een paar dagen hebben moeten preken over zelf aankleden, ontbijten, tanden poetsen etc. Daardoor houden we nu meer tijd over in een dag. Iedereen is ook weer fit. Mijn buikgriepje hield lang aan. Eigenlijk was ik maar 2-3 dagen echt ziek maar daarna nog twee weken vermoeid. Later las ik dat de nieuwe variant van Covid ook enkel buikklachten kan geven. We zullen het nooit weten maar het zou wel de vermoeidheid verklaren (heb ik altijd na elke covid infectie).

Scholen is nog niet echt routine. Eva-Lynn pakt alles heel snel op en is leergierig (als ze zin heeft) maar het gebrek aan materiaal maakt de voorbereiding lastig. Ik heb Svenne breuken geleerd (en Eva-Lynn deed mee) maar bijhouden is echt niet zinvol. Eva-Lynn wist alles nog en had binnen een minuut alle sommen af en goed. Het materiaal van school hebben we niet zoveel aan (allemaal verhaaltjessommen waar niemand blij van wordt). En hier aan NL materiaal komen is ook lastig. DUs het blijft improviseren.

Svenne lesgeven is een ander verhaal. Als er iets misgaat (ze snapt iets niet of ik leg het volgens haar niet goed uit) dan wordt ze boos/verdrietig/emotioneel/onleerbaar. Navragen of ze dat op school ook heeft zegt ze ja maar dan komt het er daar niet uit. Ze heeft dus echt nog een weg te gaan met "leren leren" en daar is duidelijk op school niet genoeg aandacht aan gegeven (in tegenstellig tot bij Eva-Lynn waar in Eureka de leerkuil wordt gestimuleerd).

Margreet begint nu eindelijk ook wat meer ontspannen te worden. Ik vraag haar steeds of ze een blogje wil schrijven maar ze geeft aan er nog niet helemaal aan toe te zijn. Tegen die tijd doet ze zelf wel haar verhaal.

Verder begin ik me steeds meer te realiseren wat een enorm stressvol land Nederland eigenlijk is. De zaken die echt belangrijk zijn kom je nauwelijks aan toe (elkaar, relaties) omdat er zoveel moet en er geen spontaniteit meer is. School (Parro!!!!!!) is echt te druk, altijd berichten, alles op afspraak, racen tegen de klok, buitenschoolse activiteiten, een gepland sociaal leven, de druk om te moeten werken om alles te kunnen betalen (wonen!). Het is echt bizar wat het met je doet als je daar vrij van bent. Je moet zeker 6-8 weken eruit zijn voor je het verschil gaat voelen. Een vakantie helpt daar niet tegen. Iedereen die ik hier spreek die ook reist zegt het zelfde. Ja alles is goed geregeld in NL maar de prijs die we betalen is enorm. Het is denk ik niet zomaar dat veel mensen part-time werken in Nederland, alleen op die manier kun je nog wat rust inbouwen. Covid heeft niet geholpen: thuiswerken, "efficiente" videogesprekken, maar vooral ook alles reserveren (musea, uitjes). En het rare is: we zijn in NL zo gewend om te "regelen" dat veel mensen dat nog fijn vinden ook. Omdat we vastzitten aan agenda's. De straat is om onderweg te zijn, spontaan mensen tegenkomen gebeurt nauwelijks, en dan is er nauwelijks tijd voor een praatje want je bent altijd op weg naar je afspraak.

Uiteraard moet er in de toekomst gewerkt worden, maar whatever hierna komt, zoals het was voor ons gaat het niet meer worden. We doen allemaal mee met die gekte als je erin zit, maar je kunt anders kiezen. Ook in Nederland, zoals wij al jaren zonder agenda leven. Wie doet er mee?