Dag 86 t/m 88

Dag 86

Terwijl ik dit begin te schrijven zit ik met Mads aan tafel, de anderen liggen nog in bed. Het is 9.30 uur Portugese tijd, dus 10.30 NL tijd. Dit ritme past me wel. Als je geen ochtendmens bent (wat we allemaal niet zijn), dan is het schoolritme best een ding. Waar ik eerder op vrijdag redelijk gesloopt was van het ritme, heb ik dat nu niet. Een fijn pluspunt van onze reis.

We zijn op dag 86 van onze reis aangekomen vandaag. Op zich was dat niet moeilijk want de tijd gaat vanzelf door. Ik heb zelf een lange tijd nodig gehad om te 'landen' in de reis. Niet zozeer om te wennen aan het feit dat we onderweg zijn, dat gaat best makkelijk, maar vooral de drukte van het leven van de afgelopen jaren los kunnen laten, tot rust kunnen komen. Dat laatste is me nog steeds niet echt gelukt merk ik vaak. Ruimte nemen, voelen en krijgen in het gezin is nog een lastig punt. Alhoewel we meer in balans zijn, blijft het voor mij nog zoeken.

Een vast moment voor mij is om in de ochtend brood en/of koffie te scoren. Lekker even naar buiten en zorgen dat er wat ontbijt komt en daarbij verwen ik mezelf regelmatig met een koffie al dan niet met ontbijt erbij. Soms gaat 1 van de kinderen mee, soms ga ik lekker even zelf.

Vanaf het moment dat we van Ecocamp Salema in Budens zijn vertrokken hebben we verschillende plekken bezocht. We wilden alvast naar het noorden rijden om in de buurt van Lissabon te gaan verkennen en ook omdat we vanaf daar naar Thailand zullen vliegen.

Kip piri piri in Silves - herhaling wegens succes

Omdat we allemaal erg enthousiast waren over de lekkere gegrilde kip al dan niet met piri piri wilden we nog een keer terug naar het restaurantje in Silves waar we dit hadden gegeten. We waren toch in de buurt, wilden nog wat voorbereidingen voor Thailand treffen door o.a. een decathlon te bezoeken dus dit leek ons een goede combinatie. We besloten op dezelfde camperplaats te gaan staan als de vorige keer. Prima plekje, weinig bijzonders. Wel mooi langs een kanaaltje waar veel vogels zijn - ooievaars, reigers en meer van die soorten die van laag water houden. Verder heerlijke kippetjes met friet en salade voor opnieuw 50 euro incl wijn en drinken.

Voorbereidingen thailand

Om naar Thailand te kunnen reizen hebben we backpacks nodig. Gelukkig zijn hier decathlon winkels, dus we gaan in een van de grotere plaatsen naar decathlon. Geslaagd voor 3 backpacks, ik, Michel en Eva-Lynn gaan er 1 dragen. Svenne en Mads krijgen een gewone rugtas mee zo nodig. Helaas is er in deze winkel maar 1 flightpack (die moet om de backpack heen bij inchecken bagage, want anders teveel losse touwtjes/banden die in de rolband vast kunnen gaan zitten). De tweede moeten we nog gaan regelen. De backpack van Eva-Lynn kan mee als handbagage in het vliegtuig.

Ook nog even langs een Chinese winkel voor wat goedkope oortjes om in het vliegtuig te kunnen gebruiken. Missie geslaagd, dus weer iets afgestreept.

Het regelen heeft veel tijd in beslag genomen. Het is laat, vrijdagavond en deze shabbat helaas geen zelfgemaakt shabbatsbrood. We geven er aandacht aan met brood uit de supermarkt en wat lekkere hapjes en de twee nepkaarsen gaan aan, we hebben brood en wijn en druivensap om te delen en zout om o.a. te symboliseren dat we smaak mogen maken in de omgeving waar we zjin. Voor mij altijd een bewustwording in de (nu iets minder) dagelijkse gang van zaken. Tijd voor de ander voor elkaar, aandacht voor elkaar en geen standaardbezigheden op deze avond/dag.

Oud en nieuw / Pachamama community farm

Toen we eerder op Mikki's place stonden was ik getipt door een oudere dame om eens bij Pachamama te gaan kijken. Het blijkt een communityboerderij te zijn, opgezet door wat jonge mensen uit Denemarken die het aan het gesjeesde leven wilden ontsnappen. We hadden ze voor kerst gebeld om ze te vragen of we onze camper daar kunnen stallen als we in Thailand zijn. Dat zou kunnen, dus we wilden het ook even gaan bekijken en uitvinden of we dat ook prettig en handig zouden vinden.

Onderweg eerst nog Vila Nova de Milfontes bezocht voor een cappuccino bij 'La Rue' de lekkerste cappu so far en een wandeling. Er zijn veel mooie plekjes hier in Portugal aan de kust te vinden, ook hier weer.

Pachamama is een community boerderij - 4 ha groot - waarbij verschillende mensen samen zorgen dat het draait. Er zijn appartementen te huur via Airbnb, er zijn campers te huur en er zijn een paar camperplaatsen. Je kan er meehelpen als vrijwilliger. Wat de plek anders maakt dan veel andere camperplaatsen is dat er een gezamenlijke keuken en leefruimte is die iedereen kan gebruiken. Een semi-open ruimte dus wel een beetje koud, maar toch prettig. We hebben er een paar keer gekookt en gegeten en afgewassen. De kinderen hebben de varkentjes en de kippen gevoerd met onze restjes brood en eten. Leuke momenten. We komen hier terug als we de camper gaan stallen en daarna om de camperreis te vervolgen.

In Portugal is het verboden om als particulier vuurwerk te kopen/ af te steken, dus geen vuurwerk, wel opnieuw een vuur waar we met de aanwezige mensen omheen hebben gezeten om het nieuwe jaar in te luiden. Daarna op afstand wat vuurwerk bij de skyline van de plaats Alcacer do Sal.

Op 2 januari zijn we verder gereden naar Alcacer do Sal. Omdat ik de afgelopen weken een pijnlijke schouder had gekregen en daarbij uiteindelijk ook nog een paar vingers die gingen tintelen, besloten we naar een Centro de Saude te gaan (soort huisartsenpost). Het centro zat dicht (bleek later toch geopend voor de huisartsenpost-aangelegenheden, maar dat zat achter het gebouw). We zijn het stadje even ingegaan, naar het kasteel gelopen wat helaas ook nog gesloten was, maar buiten stond een leuke schommel. Als je erop schommelde en je blik op de horizon hield, kreeg je toch echt het gevoel dat je over de rand zou vliegen. Een leuke ervaring. Overigens kon je vanaf dat punt Pachamama zien liggen verderop achter de rijstvelden. Van al het lopen wordt je wel een beetje moe, gelukkig overal bankjes om even op te liggen als je Mads heet.

We hebben die nacht op de P-plaats bij LIDL in Alcacer do Sal gestaan, zodat ik de volgende ochtend weer naar het centro de Saude kon gaan. Het werkte zoals een huisartsenpost in Nederland. De arts sprak niet zo goed engels en mijn Spaans was niet goed genoeg om haar hele verhaal goed te begrijpen laat staan er vragen over te stellen, dus ik besloot om na het bezoek daar toch de Nederlandse huisarts te bellen en om advies te vragen. Hij stelde voor een verwijzing voor een echo van de schouder te maken. Snel geregeld en de volgende dag kon ik al in Albufeira terecht voor een echo. We hadden onze vaste plek bij LIDL Albufeira weer opgezocht en van daaruit kon ik lopend naar de locatie voor de echo. Conclusie: een ontsteking van de supraspinatus pees in de schouder. Ik had intussen gelezen dat deze klachten ook kunnen ontstaan vanuit een vaccinatie, maar de arts raadde me aan een MRI te laten maken omdat de oorzaak ook in de nek kan zitten.

De zorg hier is goed geregeld, met name de particuliere route, het gaat snel en kost bijna 'niks'.

Om de echo te laten maken, waren we weer teruggereden naar het zuiden. Michel heeft intussen het gevoel dat hij in de film 'groundhog day' terechtgekomen is. De kinderen reageren enthousiast zodra we zeggen 'we gaan weer op de P-plaats bij de Lidl in Albufeira staan', alsof het bijna thuiskomen is. We komen hier maar niet weg. We besluiten de verwijzing voor een MRI af te wachten en in de buurt op een camping te gaan staan zodat we weer wat voorzieningen hebben, wat wassen kunnen draaien en even rustig op 1 plek kunnen zijn.

Campismo de Armacao de Pera

De afgelopen dagen hebben we gestaan op een (zo vond ik) wat zielloze camping. Prima, maar weinig sfeer. Misschien komt dat omdat er vooral stellen en mensen op leeftijd zijn. Weinig tot geen gezinnen, wat toch een andere sfeer geeft.

Toch lukt het op veel plekken wel om een praatje te maken met mensen. Vaak vragen de Nederlanders aan ons 'hebben de kinderen nog vakantie?' of 'moeten ze niet naar school?' en dan hebben we toch snel een gesprek.

Ik vind het bijzonder om te merken dat veel mensen enthousiast reageren op ons verhaal. 'groot gelijk', 'we snappen het helemaal'. Veel mensen begrijpen het als ik het heb over het individualistische leven in Nederland.

Voor ons/voor mij is het een heel proces om los te komen van de dingen die we deden zoals we die deden in de afgelopen jaren en om ons daarbij af te vragen: willen we dat weer gaan doen of willen we het anders en zo ja, waar dan? Wat hebben we nodig om iets te gaan doen waar we meer voldoening uithalen? Hoe moet dat er uit gaan zien en waar?

Het plaatsje had wel een leuke boulevard om even te zijn. De kinderen hebben nog heerlijk op het strand gespeeld terwijl wij in beraad gingen over Thailand.

Een Zweedse man die op ons veldje stond bood ons een rugtas aan - dat kwam goed uit want we zochten er nog één voor Svenne om mee te kunnen nemen naar Thailand. Ik heb hem op een later tijdstip nogmaals bedankt en nog even met hem gepraat. Waarbij hij zei 'thank you for talking with me', wat ik een mooi iets vond, het deed iets met me dat hij dat op die manier zei. Dat zijn nou dingen waar ik enthousiast van wordt.

Lidl Albufeira

Nu weer terug in Albufeira bij de Lidl in afwachting van de MRI morgen. #Groundhog Day ervaring

Vandaag is het Michel en Mads gelukt een kapper te vinden die hen kon knippen. Mads vind de kapper altijd spannend, maar het is gelukt. Terwijl zij daar waren, ben ik met de meiden in het winkelcentrum op pad gegaan. Ik besloot daar nog even te kijken of er in de privé kliniek nog een snelle noodvulling door een tandarts gemaakt kon worden - die was er alweer uitgevallen. Ook dat is weer gelukt.

Na morgen hopen we toch echt richting lissabon te kunnen voor de laatste spullen bij decathlon en om daar de omgeving alvast te verkennen.

Thailand begint te naderen, de kinderen hebben samen een aftelkalender gemaakt.

Tot bijna slot

Nog twee foto's die ik nog graag wil laten zien - Eén daarvan hoort bij het vorige stuk over Sagres en de vissers - we zagen een visser een enorme dorade vangen. Hij wilde wel even poseren voor een foto.

De andere is de kerstboom die we hadden. Eva-Lynn bedacht een kerstboom te knutselen van verpakkingen en spulletjes met dit als resultaat. Ze hebben heerlijk met z'n drieën onder leiding van Eva-Lynn zitten knutselen eraan.

Processen

Inmiddels dag 87 en bijna dag 88 van de reis; hoe langer we weg zijn, hoe meer ik merk hoe lastig ik het vind om weer relaxed te worden; de afgelopen jaren hebben veel met m'n systeem gedaan merk ik. Overlevingsstand die maar lastig weggaat, maar het gaat vooruit, langzaam maar zeker. Fijn om te merken dat we meer in balans komen als ouders/opvoeders van de kinderen. Ik moet/mag leren loslaten en vertrouwen dat het ook zonder mij goedkomt en ik vind het mooi om te zien hoe Michel zijn vaderschap meer en meer oppakt na de jaren van ziekte. By far denk ik nog steeds dat dit het beste is wat we hebben kunnen doen - radicaal eruit stappen om andere dingen te doen en te ervaren om daarna anders verder te gaan.

Ik leer veel over mezelf en over ons als gezin en de individuen daarin. En ik ben blij dat ik meer tijd en leuke aandacht aan de kinderen kan geven omdat de druk voor iedereen van de ketel is. Maar naar mezelf kijkend ben ik nog niet tevreden over m'n huidige moederschap - ik heb mezelf in de beginjaren een leukere moeder gevonden, maar ik heb ook vertrouwen dat dat wel weer terug gaat komen nu we zo onderweg zijn.

Geen gilbuien of overprikkeldheden na school, waardoor we vooral momenten hebben die fijn zijn, met soms wat nodige normale correcties en groeiprocessen. We hoeven niet meer constant brandjes te blussen en komen daardoor meer toe aan elk kind die op zijn/haar manier aandacht kan krijgen, zodat ze kunnen leren en mogen groeien in wie ze zijn.

Wordt vervolgd...