Camperen, (buik)griepjes, ontmoetingen en processen

Dit wordt vast een lange post aangezien er aardig wat dingen zijn om over te schrijven. Ik zal het netjes in kopjes opdelen zodat je alleen die zaken kunt lezen die je interesseren 🙂 Ik begin met de mooie plaatjes en zal daarna wat vertellen over wat andere zaken en het proces waar wij als gezin doorheen aan het gaan zijn. Niet altijd makkelijk, ook niet om over te schrijven, maar misschien nog wel belangrijker dan de reis en de mooie plaatjes zelf. Scroll dus helemaal naar beneden als je juist dat interessant vindt.

Amposta

Zoals ik al aangaf kwamen we op de vorige camperplaats een ander reizend gezin tegen. We zijn hun gevolgd naar een andere camperplaats bij Amposta. We zijn daar een paar nachten gebleven en hebben met hun opgetrokken. We zijn uit eten geweest en het plaatsje en de rivier verkend wat een paar mooie plaatjes heeft opgeleverd:

Playa de la Goleta en Alicante

Vervolgens zijn we doorgereisd naar Playa de la Goleta. Een van de vele dode dorpjes aan de Spaanse kust. Een breed strand, vele hotels en appartementen maar helemaal niemand daar. Alleen in de zomer is het waarschijnlijk helemaal vol met vakantiegangers die alleen op het strand liggen maar nu is er niets te beleven. Je hebt wel een strand voor jezelf, dat is wel mooi. En de kinderen hebben zich uiteraard goed vermaakt:

Het waaide echter heel erg hard dus we zijn de volgende dag weer doorgegaan dit keer naar een mooie camperplaats vlakbij Alicante, we stonden mooi aan het strand:

Die-hard camperen

De afgelopen dagen hebben we opgetrokken met de @eschjesineuropa (zie instagram). Zij zijn al een jaar op pad en hebben het camperen al erg onder de knie. Zij reizen vooral van camperplaats naar camperplaats en zijn zeer zelfvoorzienend met hun enorme camper. Wij zijn tot nu toe vrij luxe bezig geweest maar als je wat zuiniger aan wilt doen loont het om gebruik te maken van gratis camperplaatsen. Voor ons bracht dat wel nieuwe uitdagingen: het water is vaak op, de wc is vol, grijs water moet geleegd en op een gegeven moment wil je ook douchen natuurlijk. De @eschjesineuropa hebben ons zeer goed uitgelegd hoe je dit doet en 125 liter water verder, een extra grijswaterleging en wat gasgebruik waren we allemaal gedouched! Niet echt luxe helaas, nat maken, inzepen, afspoelen. En de laatste (ik dus) had geen warm water meer. Super bedankt voor alle tips!

Pech

Daarnaast was er ook nog wat pech op deze reis. Allereerst kreeg Margreet een buikgriep (zo ongeveer op de dag dat we het andere gezin ontmoetten) en daar overheen sommigen van ons een milde verkoudheid die bij Margreet tot behoorlijk ziek-zijn heeft geleid. Dat maakte dat we weer rustig aan moesten doen (en ik heb nu zelf eigenlijk wel zin in een enorme wandeling in de natuur!) maar gelukkig waren we in goed gezelschap. Ze is nu nog steeds niet beter dus hopelijk knapt ze snel op!

Ook zijn we de Nintendo Switch kwijtgeraakt die we in Engeland hebben laten liggen. Deze lieten we opsturen naar Tony maar zijn vriendin herkende het pakje niet en toen werd ie weer teruggestuurd! En nu weten we niet waar die uithangt dus waarschijnlijk moeten we de switch maar afschrijven.

En tot overmaat van ramp ook nog wat kleine issues met de camper. Zoals een waterkraan die losraakte (en ik natuurlijk niet de juiste steeksleutel had), de zekering van de 12 volt tv die doorging (en op zoek moest gaan naar zo'n zekering) en nu het rooster van de koelkast eraf! De eerste twee zijn inmiddels gefixt voor de laatste moeten we nog naar een camperwinkel vrees ik:

We hebben dus een gapend gat aan de zijkant van de camper. Zucht 🙁 We waren wel bij een camperwinkel. Om 15.30 en deze sloot om 15.00 dus later nog maar een poging.

Scholen

Ook zijn we enigszins begonnen met scholen. De oudste zoon (12) van de @vaneschjesineuropa zit ongeveer op hetzelfde niveau als Eva-Lynn. Ik ben begonnen met brugklas-wiskunde te leren aan ze en dat was erg leuk! Ze waren echt heel leergierig en gemotiveerd. Heb er van genoten en de kinderen ook. Dat vraagt naar meer! Inmiddels zijn we doorgereden en voorlopig afscheid van de familie genomen. Hopelijk komen we zo nog weer tegen en kunnen we de lessen voortzetten. Vanaf morgen gaan we ook met Svenne aan de slag, ben benieuwd!

Malaga

Inmiddels zijn we weer op een camping aanbeland (toch behoefte aan wat luxe en voorzieningen) waar weer samen met de Bearfamily zijn. Het is hun laatste periode met de camper en zo kunnen we nog een paar dagen met ze optrekken. We blijven 7 dagen op deze camping en willen vanuit hier de mooie omgeving verkennen zodra Margreet helemaal is opgeknapt.

Processen

Ik heb zitten twijfelen om hier een aparte post aan te wijden maar dan krijgt iedereen zoveel e-mail dus dan maar zo. De afgelopen jaren hebben wij als gezin vanwege verschillende redenen flink onder druk gestaan. Deels door de maatschappelijke omstandigheden (het "systeem") maar grotendeels ook door ziekte, corona-periode, mijn werk en noem maar op. Onze oudste gaat door behoorlijk wat processen heen op het moment en is lang niet blij met het feit dat we deze reis maken. Tot nu toe hebben we alle brandjes en processen in ons gezin geblust en merkte ik bij mezelf dat ik dat er helemaal niet bij kon hebben. En dat terwijl ik er altijd - ook in mijn eerdere tijd toen ik nog veel met jongeren werkte - supertof vond om juist die verdieping te zoeken, geduld te tonen en de ander met zijn of haar emotie te kunnen laten "zijn". Maar dat ging niet meer. Ik wilde eigenlijk alleen maar dat de prikkel overging want er moest nog zoveel. Werk. School. Huishouden. Het hield niet op. Stilstaan kon niet want we moesten maar door.

Maar nu: Margreet is dus ziek dus ik doe bijna alles. Rijden, koken, spelletjes, lesgeven. Gisteren was er even een moeilijk moment onderweg, maar we wisten het op te pakken, erover te praten, de boosheid moest geuit worden door een van de kinderen en... ik voelde de ruimte weer om het aan te kunnen (en de energie ook). Voor het eerst in jaren. Er moet ook heel veel uit. Ik zeg niet dat we de kinderen verwaarloosd hebben maar het is echt nodig dat we elkaar goed gaan kennen en moeilijke situaties niet uit de weg gaan zodat ons gezin een stabiele basis krijgt voor wat we dan ook maar hierna willen gaan doen. Dat diepere proces zijn we gewoon door al het overleven niet aan toegekomen. Voor het eerst in jaren heb ik het gevoel het weer aan te kunnen en dat dit ergens toe leidt. Het is niet makkelijk maar dat moet ook niet, maar het is goed.

Daarnaast zijn we (op Margreet na dan) ook even ver verwijderd van alle virussen verkoudheden etc die altijd in het najaar komen. Ik voel me al wekenlang 100% fit en dat is echt heel wat waard na al die jaren ellende. En tot slot: ik zit ook nog eens lekker in m'n vel. Ondanks alle processen geen somberheid meer.

Ook echt genoten van het scholen / lesgeven. Voor het eerst in een lange tijd het gevoel dat wat ik doe er toe doet.

Als dit het enige is wat deze reis oplevert is het het al waard geweest.