Terug in Europa en processen

Het is al even geleden dat we wat geschreven hebben, dus het is de hoogste tijd. Dit komt ook omdat we ziek waren. In het vliegtuig terug vanaf Thailand werd er veel gehoest dus ik zag de bui al hangen, en inderdaad: we werden ziek. Althans, Margreet, Mads en ik. Ik ruik / proef niet veel meer dus ik denk dat ik wel weet wat we hadden... inmiddels weer opgeknapt en weer twee weken terug in Portugal. Zoals vanouds eerst weer wat foto's en reisverhalen, en daarna processen. Daar zal deze post de nadruk op liggen.

Khao Sok national park en Ample Forest Farmstay

Om maar eens te beginnen met onze verblijfplaats: ample forest farmstay. Een paar huisjes midden in de jungle, gerund door een Thaise familie. Super aardige mensen met wie we een hele leuke tijd gehad hebben. De kinderen zijn mee wezen zwemmen in de rivier en hebben kreeft en garnaal gevangen. Het eten was fantastisch, de kruiden / groenten / vruchten werden ter plekke in de lokale moestuin geplukt en ter plekke bereid. Ik denk dat dit wel de leukste ervaring is die we hebben gehad in Thailand, met de locals. 's avonds nog biertjes gedronken met de locals en anderen op het resort. Top!

Wat betreft het nationaal park zeggen plaatjes meer dan woorden denk ik:

Koh Samui

Op Koh Samui weinig gedaan, eigenlijk alleen op het resort gebleven en een beetje beachen op het strand. Oh ja, ik heb nog een sollicitatiegesprek gehad op een internationale school, als computer science teacher. Uiteindelijk kwamen we er qua salaris / schoolgeld voor onze kinderen niet helemaal uit en samen met nog wat andere omstandigheden besloten het niet te doen (ik was wel aangenomen overigens). We hebben nog een deel van de reis af te maken in Europa, maar op een bounty eiland wonen is natuurlijk wel een aantrekkelijk idee!

Hua Hin en Het mysterie van de verdwenen stranden

Op de terugweg vanaf Koh Samui reden we door de grootste bui heen die ik ooit heb meegemaakt. Zeg maar wat je hebt in Nederland na een onweersbui maar dan de hele dag door. We wilden nog 2 nachtjes in Hua Hin doorbrengen omdat we het daar leuk hadden gehad (mooi zwembad, resort, zee) maar het resort bleek volgeboekt en veel te duur ook (we hadden blijkbaar geluk gehad) dus we zijn naar een ander hotel uitgeweken aan de noordkant. 500 meter van het strand stond er. Uiteraard liepen we naar het strand toe, maar wat denk je? Geen strand. Enkel een kade! Dus we voelden ons bekocht en hebben de auto genomen naar waar we vorige keer aan het strand waren. Wat denk je? Ook geen strand! Wat blijkt: in het regenseizoen valt er zoveel water dat de bounty stranden van Hua Hin verdwijnen! Alleen was het nu geen regenseizoen. De buien waar we doorheen gingen waren vrij uitzonderlijk maar ze verhoogden het waterpeil van de Thaise golf genoeg om de stranden te laten verdwijnen. In het centrum van Hua Hin was nog wel een strookje strand gelukkig, maar niet veel.

Gelukkig was er nog een strandje in het centrum, maar ook daar was niet veel van over:

Ook zijn we naar de apentempel geweest. Waarom die zo heet weet ik ook niet.

Lissabon

En toen liep ons Thaise avontuur weer ten einde... snif! Het was echt supergaaf, superduur en super de moeite waard!

Bij terugkomst zijn we nog even Lissabon in geweest. Vooral ook om door de jetlag heen te komen. De kinderen vielen bij het uit eten in slaap.

Processen

Thailand heeft iets heel goeds met ons gedaan, maar ik kan niet zo goed uitleggen waarom. We zijn echt helemaal losgekomen van alles. We hebben bewust niet geschoold. We hoefde niet te koken en we hebben enorm intensief geleefd en gereisd. Iedereen vond het leuk, en niemand wilde weer weg uit Thailand. Terug in Portugal viel ons gelijk op hoe snel mensen hier lopen, en je hebt het gevoel in de stad weer op je hoede te moeten zijn. Toen we vanuit NL in Portugal aankwamen hadden we vooral door hoe relax het leven in Portugal is, maar in Thailand is het nog een stapje relaxer. Niet omdat ze daar niet hard werken, Thai en Portugezen zijn eigenlijk heel arm, dus het leven is niet makkelijk, maar hoe mensgericht de Thai zijn en hoe individueel het weer in Europa is: het verschil is echt enorm. Nogmaals, ik ga Thailand niet verheerlijken maar de werkethos is echt anders (zelfs in Portugal zie je geen mensen op het werk slapen bijvoorbeeld 🙂 ).

Vanwege privacy wil ik niet alles noemen hier, maar een van onze kinderen liep met iets rond waar hij/zij hulp voor kreeg, al meer dan een jaar hulp/gesprekken, en niets wilde helpen. Vijf maanden verder op reis: het issue is bijna volledig verdwenen nu. Geen stress meer van school / maatschappij? Scholen gaat heel goed. Mads leert enthousiast lezen en schrijven. Svenne werkt verder aan groep 6 materiaal en Eva-Lynn krijgt verrijking/wiskunde en ze vragen om te mogen scholen. Eva-Lynn is vrij onverschillig over wel of niet terugkeren. Het is alsof we nu eindelijk functioneren zoals het zou moeten. Het voelt ook beter, zou je als ouders niet juist in je kinderen investeren zoals dat al duizenden jaren gaat ipv dit over laten aan een ander? Uiteraard hebben we nog onze dingen maar als geheel zijn we nu goed op elkaar ingespeeld en er komt ook veel creativiteit weer boven drijven.

Margreet lijkt grotendeels haar oude zelf weer te zijn, alleen de gedachte aan dat dingen weer moeten geeft haar gelijk een soort stressrespons, terwijl ik eigenlijk vooral weer aan wat zou willen bouwen. Voor mij persoonlijk is het reisdoel terugkeren naar jezelf wel behaald, ik denk dat Margreet nog wat meer tijd nodig heeft.

Dat brengt ons wel op het volgende punt: wat gaan we hierna doen? De komende tijd gaan we ons daarop oriënteren. Ik sluit niet uit dat we terugkeren maar als je eenmaal geproefd hebt aan hoe het leven ook kan zijn zal het dan ook niet op dezelfde manier zijn. Nooit meer ga ik 40 uur per week werken. Dan maar een klein huis en part-time werk. We zijn immers gewend aan weinig ruimte nu.

Gaan we iets zoeken in Portugal, Spanje, Frankrijk? Misschien. Gaan we iets opzetten voor jongeren/gezinnen of juist iets B&B achtigs of iets anders? Geen idee, er gaan vele flarden van ideeën door ons hoofd heen. Nu moeten we dat concreet maken. En durven ook. Ik durf geen risico's te nemen. Dat is mijn issue, daar moet ik nog aan werken. We nemen hierin ook - en dat maakt het complex - de ontwikkelingen in de wereld mee. De de-industrialisatie / groene plannen van Europa zullen flinke economische schade met zich meebrengen, dus gaan mensen nog wel reizen (ofwel: ga je nog iets in tourisme starten). Er wordt over oorlog gesproken. Er zijn allerlei problemen waar onduidelijkheid over bestaat. Gaan onze kinderen in NL ooit een huis betalen? Dus waar ga je settelen? Is Nederland juist een goede plek of juist niet? Of moeten we zelfs Europa uit als hotspot van veel mondiale problmen. Zal AI mijn IT werk overbodig maken, en moeten we juist daarom voorsorteren op een andere carriere? Veel vragen waar we het antwoord niet op weten. Of waar je geen invloed op hebt. De komende tijd zal het in elk geval meer hierover gaan.

Wordt vervolgd!